Isınıyor hava. Sonunda!

Biran önce balkona geçmeyi hayal ediyorum. Geçtiğimiz yıl olduğu gibi blushlar, peynirler, krakerler ve yeşillikler arasında mutlu mutlu gülümsemek istiyorum.

Okumadığım kitaplarım üst üste koyunca boyumu aşacak hale geldi neredeyse, onlara balkonumda ilgi göstermek istiyorum.

Güzel müzikler dinlemek ve pek de birşey düşünmemek istiyorum.

Geçen akşam bir film seyrettim ve içim “cız” etti yeniden. Film, “Letters to Juliet” adını taşıyordu. İtalya’da bir zaman gelecek bir süre yaşayacağım bölgede Tuscany’de, Verona ve Siena şehirlerinde geçiyordu. Filmi izlerken koca bir tabak sushi ve bira ile akşam yemeği keyfindeydim.

Filmi izlerken çok sık gözlerim doldu, kalbim acıdı. “Ben de” dedim. “Ben de bir gün…”

..

Eymir yürüyüşlerinin dozunu arttırdık geçen hafta. Çevresini dolaşmaya başladık! Sanırım 15-16 km. çapında vardır. Bu yürüyüş sırasında beni şaşırtan bir ilk gerçekleşti ve ben hayatımda ilk defa olmak kaydıyla, hem de üst üste 2 defa tilki gördüm! Evet, kocaman kuyruklu, sandığımdan daha küçük boyutta tilki ile karşılaşmamız da komik oldu. Ben fotoğrafını çekmeye çalışırken o saklana saklana tepelere doğru yol aldı. Bir an aklıma ODTÜ Kürek takımının bulunduğu yerdeki büfenin çevresinde beslenen tavşanlar geldi.. Umuyorum tavşanları korumayı başarıyorlardır.

..

19 Mayıs’ta yıllardır gitmediğim Eskişehir’e gideceğim. Çibörek yiyecek ve Venedik, Paris ve Viyana ile yarışır hale geldiği söylenen kentin yeni halini görüntülemeye çalışacağım. Eskişehir ile ilgili öneri, tavsiye, vs. konularına açığım.

..

19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramımızı

ve

Canım kardeşim, 1 numara ufaklığım Cihan’ın doğum gününü kutlarım:)

Soğuk, gri yağmurlu Nisan ayında.

2011 yılındayız.

Ve benim ülkemde hiç de güzel bir şeyler olmuyor. Her şey beni öfkelendiriyor. TV beni öfkelendiriyor, seyretmiyorum haber falan. Zaten haberlerin haberlik hali de kalmadı. Felaket, işkence, cinayet, birbirlerini yerin dibine sokanlar, politikacılar. Temiz ne kaldı bu ülkede bilemiyorum artık.

Her taraf pislik içinde. Sokaklar da, yollar da, şehirler de pis; içinde yaşadığını sananlar, yönetenler de.

Yediklerimiz de, bize yedirilenler de sağlıklı değil artık. Tarladaki ürünümüz de! Marketten aldıklarımız da! İçtiğimize kadar pislik bulaştırdılar.

Çocukların hayatıyla oynanıyor bu ülkede. Gençlerin de. Doktorların da. Öğretmenlerin de. Kadınların da!

Sanatçıları sokak ortasında bıçaklıyorlar, bir Allah’ın kulu arabaya almıyor. Yakıyorlar hatta diri diri.

İnsanlığımıza da bir haller oldu zira. Empati denen şeyden zaten bihaberiz.

Heykeller yıkılıyor, galeriler taşlanıyor. Pek bir alıngan hanımlar tiyatrolarda olay çıkmasına sebep oluyor.

Cehaletle savaşanları linç ediyorlar. Kız çocuklarını okutanları. Onları yaşama kazandıranları. Eli ekmek tutmasın istiyorlar, ayakları üzerinde duramasın kızlar, kadınlar. Muhtaç olsun, muhtaç kalsın. Kırsın dizini otursun evinde. Dışarı çıkan, yakası açık giyen kadın ne de olsa tecavüzü hak ediyordur diyen adamı profesör yapıyorlar. “Bu ne biçim adamdır” diyeni alaşağı ediyorlar.

Hırsızlar artıyor gitgide ülkemde. Adi hırsızları kastetmiyorum. 5 yılda küçük adamlar milyon dolarlarla oynuyor, elini cebine atıp deste deste para sayıyor. Biz de onları seyrediyoruz. Sonra vergi rekortmenleri arasında niyeyse o para sayanları yeterince göremiyoruz.

Herkes birbirine yalan söylüyor.

İnterneti yasaklıyorlar, blogları yasaklıyorlar. Özgür düşüncesini kimse ifade edemesin diye bir parmak şıklatmasıyla her şeye yasak koyuyorlar. Benim yazdığım gibi düşünmeyen kimseler tehdit edebiliyorlar beni. Tehdit alenen ortada. Suç nerde? Okuma! Bu kadar basit.

Hangi ülkede, dünyanın neresinde aynı şeyleri hisseden, aynı telden çalan, aynı dine inanan, aynı dili konuşan, aynı düşünceleri savunan insanların oluşturduğu bir topluluk var ki? Zıtlıklarla, karşıtlıklarla var olabilen, birbirine saygı duymayı becerebilen insanlar var sadece. Ortak paydaları ülkeleri. Çocuklarının geleceği. Gençlerinin başarısı. Medeniyet!

Japonya’da ulaştırma bakanı tren kazası sonrası vicdanını dinleyip harakiri yapıyor, bizim “sehven” başkanlar sabah çaylarını, kahvelerini yüzsüzce kıçlarına yapışmış koltukta içmeye devam ediyor. Yüzsüzlük diz boyu.

Tüm faturalarımdan devlete vergi olarak kesilen, alnımın teriyle yıllardır tek başıma çalışarak didinerek kazandığım paradan bana ne geri dönecek diye bekliyorum inançla hala! Ülkeyi soyup soğana çevirenler Fransa’ya sığınma talebinde bulunup soluğu yurt dışında alıyor. Torununun torununa yetecek kadar parayı kaçırıyor yurt dışına. Vergi falan hikaye. Dışarıda sosyete partilerinde haber oluyorlar, biz de küçücük evimizde kıt kanaat paramızla kurmaya çalıştığımız hayatın bir köşesinden izliyoruz paparazzi programlarında.

Çok fenayım ben.

İçimde tutmaktan bıktım.

Yaşamama; benim gibi dürüst, namuslu, haysiyetli, şerefli insanların da yaşamasına engel olan her şeyin bir an önce yok olmasını tüm kalbimle diliyorum.

Zamanı gelince ben görevimi yapacağım. 12 Haziran’da. Yine!

Tanrı’m sen duy sesimizi artık. Huzur eyle, mutluluk eyle. İnsanlık eyle biraz..

Bana sıcacık, mavili-yeşilli güzel tatil karelerimi özlettin be Nisan!

Şöyle bir baktım da geçmiş birkaç yıla, hakikaten de sevememişim hiç seni ben, üzgünüm.

Soğuk havayı bir gönderemedin gitti…

Güneşi bulutların arasından çekip çıkaramadın…

Şöyle ılık ılık üfleyemedin rüzgarları üzerimize!

Varsa yoksa gri ağırlıklı parçalı bulutlu bir hava ve yağmur, yağmur, yağmur!

Hep kandırdın sabahları beni.

Yalancısın sen. Yalancı Baharsın!

Gerçi sana inat ben zeytinyağlı yemek girişimlerinde gayet iyi gidiyorum.

Bu ara biraz fazla balık yiyorum. (Evet, hala balığımı paylaşmıyorum. İnatla kocaman bir levreği tek başıma yiyorum:)

Mayıs’ımın heyecanla beklediğim kirazlarından önce, senin beni şaşırtan şekilde lezzetle donatarak önüme koyuverdiğin neredeyse kokulu çileklerle buluşuyorum akşamları. Yemek sonrasında randevumuz genellikle. Buzdolabının köşesinde, mutfak tezgahının en sevdiğim yerinde dondurmaya da haber veriyorum. Değmeyin keyfimize:) Bazen de sabahları yediğim “cornflakes”in içine doğruyorum, mis kokusuyla sütün buluşmasını ise sanırım seviyorum:)

“Haksızlık ediyorsun ama, daha ilk haftayı birlikte geçirdik” de diyebilirsin tabi. Ama “Perşembe’nin gelişi Çarşamba’dan bellidir” misali, ben senin bize pek rahat vermeyeceğini tahmin ediyorum. Kızma, küsme, hiç darılma.

Güzel orkidelerim köşelerinden çok memnunlar anlaşılan sırasıyla açtılar, evde bir bayram havası.

Her sabah kalkar kalkmaz yataktan gidip ilk onları görüyor, öpüyor, okşuyorum.

Akşamları da eve gelince yine üzerimi değiştirip, gidip yanlarına bir hal hatır soruyorum (Ben bu çiçeklere çok fena bağlandım, Allah sonumu hayır etsin). Şu anda bir tanesi minyatür olmak kaydıyla 4 tane orkidem var. Orkide yetiştirmekle ilgili ne bulursam internetten okuyorum ve sanıyorum ki bu yaz birkaç tane daha alacağım ve benim evdeki “orkide köşe bahçesi”ni genişleteceğim!

Hayat bu aralar bana çiçeklerle, güzel içkilerle, güzel sofralarla, güzel dostlarla, sıcacık sohbetlerle, gürül gürül kahkahalarla, dondurmayla, Home TV ile güzel:) Home TV’de yayınlanan tüm yemek programlarının hastası oldum resmen. Bu hafta içinde iki şef, etli yemekleri siyah birayla pişirerek yaptılar. Pür dikkat izledim, tarifi en kısa sürede yapmak ve tatmak için sabırsızlanıyorum. Her ne kadar etçil bir insan evladı olmasam da ekrandan gördüklerim neticesinde bir hayli meraktayım:)

Yukarıda sol köşedeki yelkeni tutmaya çalışan benim:) Alaçatı hatırası…

Bu yıl kaçamak listemi geniş geniş yapıyorum.

Geçtiğimiz yaz dört günlük Bodrum tatili dışında deniz-güneş tatili yapamamış olduğumdan sebep bu yıl açığı kapatmaya fena halde niyetliyim. Kaş’tan tutun da Alaçatı-Çeşme, Bodrum gibi güzide yörelere gavur usulü “long weekend” hakkımı kullanacağım:)

İstanbul’da ardı ardına haberini aldığım konser programları sebebiyle aynı oranda ilgiyi sanki İstanbul’a da gösterecekmişim gibi görünüyor buradan baktığımda:) Birkaç güzel konser var Mayıs-Haziran-Temmuz aylarında arka arkaya: Madeline Peyroux, Roxette, James Blunt, Amy Winhouse, Bon Jovi, Iron Maiden, Deep Purple.

Hit dizimiz How I Met Your Mother’dan Barney Stinson’un efsanevi repliği buraya çok uygun olacak sanırım:

“It’s goona be

LEGEN

Wait for it

DARY”:)

Mutlu hafta sonları.