Su an oturdugum evde tami tamina 14. -on dorduncu- yilimi dolduracagim Eylul basinda! Inanilmaz geldi birden. Istanbulda iki evimiz olmustu; Bakirkoy ve Nisantasi’nda. Sonra okulu kazanip Ankara’ya geldim ve neredeyse diger iki evimde oturdugumdan daha fazla bir zamandir buradayim.. Ben ki bagliliklar konusunda biraz sikintili, cabuk bogulan ve kipirdanan biri iken huzursuzca, simdi gecen 14 yili dusundukce bu eve baglanmis, farklilik deneyememis, gidememis oldugumu buyuk bir saskinlikla goruyorum.

Her gidisimde donecek bir yerimin olmasi, cebimde bir anahtarimin olmasi cok guzel ve guven verici tabi, kabul ediyorum. Ama artik degisimin vakti gelmis de geciyor sanirim: Ben evimi degistirmek istiyorum artik!

Gonul istiyor tabi ki bufotograflardaki gibi sarmasiklar, begonvillerle cevrili duvarlari, balkonunda saksi saksi cicekleri olan beyaz badanali bir evim olsun. O balkonda sabah kahvaltilari yapayim dostlarimla keyifle, sabah gazetemi okuyayim bir fincan kahvem esliginde. Onundeki verandada gun batimi saatlerinde sallanan koltugumda oturarak en sevdigim kitaplari tekrar tekrar okuyayim; not alayim sevdigim cumleleri, kisa anekdotlar kaydedeyim bir gun bir yerde kullanmak uzere, guzel bir aksam guzel ve kaliteli, ama mutlaka kirmizi bir sarap esliginde okuyayim sevdigim insanlara beni etkileyen satirlardan alintilar o guzel sesimle:)

Diyorum ki ben evimi degistireyim artik. TeBDil-i mekanda ferahlik vardir belki. Ulke degistirmekten, sehir degistirmekten daha cesurca yapabilecegim bir sey gibi gorunuyor simdilik. Hep derdim ki “Baba evinden koca evine gitmeden, arada kendi evimde yasamak istiyorum.” Oldu iste! Baba evinden ayrildigimda 18 yasindaydim, kendi evim oldu, duzenim oldu. “Mavi Kutu”m dedim evime; kutu gibi kucucuk, studyo bir ev oldugu ve mavi halilarla kapli oldugu icin.. Artik biraz pembe, biraz turuncu, biraz yesil olsun istiyorum. Maviyi birakmak, gokkusagina gitmek istiyorum. Vazgecilmezim dedigim evimden vazgecmek istiyorum. Vazgecemem dedigim bir suru seyden vazgectigimi saskinlikla gormeye basladigim gunden beri.

Yeni bir ev, yeni halilar, yeni perdeler, bes benzemez tabaklar, dordu de birbirinden farkli kadehler istiyorum. “Istemek basarmanin yarisidir” derdi babam. BASARMAK istiyorum:)

Bir de guzel bir hafta sonu istiyorum; dolu dolu, ilik, hatta serin, sen kahkahalarimizin cinlatacagi bir hafta sonu. Dondurmali, guzel kahvaltili, kizarmis ekmekli, askli, sarilmali, bol opucuklu bir hafta sonu:) HEPIMIZE..

Böyle loş ışıklı ya da kapkaranlık tünellerden falan geçmem gerekirse eğer, tünelin ucunda nasılsa bir ışık bulacağım inancı ile kendimi daha güçlü hissederim. Böyle düşünmek, bazılarına göre “polyannacılık”, kimilerine göreyse “optimist” bir bakış açısı olarak nitelendirilse de benim direnmemi, karanlıktan korkmadan ayakta durabilme ve yoluma devam edebilme kapasitemi arttırır. Daha dayanılır kılar ayakta kalmamı, sakin sakin nefes almamı, ve devam etmemi. Şimdi yine yollardayız ikimiz: Kendim, bizzat bir kişisel yolculuğa çıktım bir süredir. Ve dün ülkemiz yeni bir döneme adım attı. İkimiz de bir tünelin içindeyiz, yürümeye başladık. Ben o ışığı bulabileceğimizi biliyorum. O ışığa ulaşabilmek için korkmamak, güçlü ve sağlam durmak ve vazgeçmemek gerekiyor. İstikrarlı ve kararlı olmamız lazım. Yardıma da ihtiyacımız var bu sebeple. Çevremizdeki dostlardan, güzel ve iyi insanlardan, yapıcı ve faydalı fikirlerden yararlanmamız lazım. Öfkelerimizi, sıkıntı ve karmaşayı bir kenara bırakmamız lazım. Yola bunlarla çıkarsak eğer, yola çıkmanın ne anlamı kalır ki!!

Bugün böyle çok şey söyleyesim yok. Keyifsiz değilim de burukluk var biraz,  biraz da sıcaktan dolayı mayışmışlık. İçinizdeki çocuğa sarılın, gülümseyin çevrenizdekilere demek istiyorum tüm kalbimle. İNANIN ve lütfen, ama lütfen HEZEYANLAR, büyük çıkışlar yapmamaya özen gösterin yakınınızdakilere de diyorum. Ben, sen, sizler, bizler.. Aydınlıklara çıkmak için yakacağımız ışıklara ihtiyacımız var, her anlamda. Sadece siyasi düşünmeyin! Tüm yola çıkışlar, başlangıçlar için düşünün.. Kendiniz, çocuklarınız, komşunuz, arkadaşlarınız için..

Bir adamla ilgili bir program vardı NTV’de, sanırım cumartesi günü: Maurice Béjart, 20. yy.ın en önemli koreagraflarından biriymiş. Fransız kendisi ve 1984’de islamiyeti seçmiş. Geçenlerde bir festival için geldiği İstanbul’da sunulan dans gösterisinden bazı parçalar seyretme fırsatı buldum ve bayıldım tek kelimeyle. Dans topluluğuna ait resmi web sitesi burada. Seyrettiğim gösteriyi Mevlana yılı sebebiyle sahneye koymuş. Tasavvuf müziği eşliğinde beyazlar giymiş dansçıların gösterisi nefesimi kesti. Hareketlerle, dansçıların el ve kollarını kullanışları ve yüz ifadeleriyle, bakışlarıyla ne çok şey anlatabildiklerinin en güzel örneğiydi izlediğim bu modern dans gösterisi son zamanlarda. İlgilenenler için çok hoş bir keşif diye düşündüm:) Ben çok sevindim de..