~ 14 Nisan önemli bir gün olacak bizler için. Toplumsal duyarlılığımızı göstermek adına yapılabilecek 2 şey var elimizde: İlki Saat 11:00’da Tandoğan Meydanındaki mitingte olmak, ya da Anıtkabir’e yapılacak yürüyüşe katılmak Saat 14:30’da.. Veya evimizin, iş yerimizin penceresine Türk Bayrağı asmak. Bu “Mitinge gidemedim, ama düşünceleri paylaşıyor ve destekliyorum.” anlamına gelecek.

Geçenlerde Mine G. Kırıkkanat’ın bir yazısı gelmişti bu konuya ilişkin “Ertesi Olmayan Gün” başlığıyla. Yazının sonlarında “Sözün bittiği yerdeyiz artık” diyordu. “Kalkın ayağa, dikilin ve yürüyün….. Sonrası geçtir, sonrası yoktur. Bilin…”

~ 14 Nisan olmadı mı? Olsun. siz 15 Nisan’da da yürüyebilirsiniz Anıtkabir’e. Ziyaret edebilirsiniz. Toplumun büyük bir kesiminin de 15 Nisan’da bir aktivasyon hareketi gerçekleştireceği konusunda bir sürü mailler alıyorum. Geç değil yani, Cumartesi olmadı mı? Olsun, Pazar günü var. Aydınlık pırıl pırıl bir Pazar var, olacak. Sonrasının da AYDINLIK olacağına tüm kalbimle inanmak istiyorum.

~ 21-23 Nisan tarihlerinde Ankara Kuğulu Park’ta “Sualtı Fotoğrafları Sergisi” olacak. SAD ve Kavaklıderem Derneği‘nin ortaklaşa gerçekleştireceği etkinlik için açılış saati Saat 14:00 olarak belirlenmiş. Ben olamayacağım ne yazık ki o tarihlerde Ankara’da:(( Eski bir Scubacı olarak çok görmek isterdim gerçekten. Benim fotoğraf çekmeye başlamamı Sualtı Fotoğrafçılığına vurulmama borçluyuz. Asli amacım Sualtı Fotoğrafları çekmekti, olamadı.. Kısmet de SuÜstü Fotoğrafları çekmek varmış:)) 23 Nisan Çocuk Bayramında mutlaka bebeleri götürün derim ben, fotoğraflardan bazılarını gördüm çok güzeller.. Ankara’ya denizi getirecek bu sergi:)

…

Yok, aşık olurum demiyeceğim. Klişe olurdu zaten söyleseydim. O anca şarkılarda var olan ve benim yine anca bir şarkı içinde kullanabileceğim bir nakarat olurdu; eğer söyleyebilseydim!

Baharları ben bir bahar yorgunluğu mu, artık kırgınlığı mı desem ne desem bilemediğim bir “şey”e kapılırım bir müddet. Aynı bu hafta sonu olduğu gibi.. Önce dudaklarımda uçuklarım çıkar, sonra yavaş yavaş vücudumdaki tüm kemikler sızlamaya başlar bir bir..  Sanki beni bir çuvala koymuşlar, bir güzel sopayla dövülmüşüm gibi.. Ardından halsizlik vuku bulur haliyle, böyle kolumu kaldıracak falan halim kalmaz çok koşturmasam da ortalarda.. İnsanın el kemikleri acır mı allah aşkına? (Tolu, bu el kemiklerinin acıma meselesini geçtiğimiz hafta içi spor salonunda yaklaşık yarım saat yumrukladığım kum torbasına bağlıyor bağlamasına da, ben sanmıyorum açıkçası. O gün sonrası ellerimi sarmadan yumrukladığım için sağ elimin 2 parmağının üzeri biraz soyulmuştu, ama acı falan olmadı kemiklerimde..) Bir de tabi spor olayını abarttığım için de kilomda ve iştahımda bir miktar kayıp var. Tüm bunlar üst üste eklenince bendeki “Bahar Çarpması” durumları vahim bir hal aldı! Dün işe gelemedim bu sebepten, Pazar ve Pazartesiyi yatakta geçirdim..

Ama çok fazla film izledim hal böyleyken: Lost’un ilk sezondan kalan son 5 bölümünü ve ikinci sezonun ilk 4 bölümünü bitirdim. Sonra Smoking Aces adında bir film izledim, 2007 yapımı.. Ardından çok önceden satın almış; ama hala izleyememiş olduğum iki film daha izledim: Gattaca (1997) ve Magnolia (1999). Hepsinin iyi çekilmiş filmler olduğunu söylemekle birlikte en çok sonuncusunu beğendim.

Bu hafta ders çalışmaya devam. Spora devam. Filmlere devam. Bir de Ayşe’nin bloğunda bahsettiği şu yeni mekana gitmek gibi bir planım var. 23 Nisan geliyor, 3 günlük tatilde ne yapacağıma henüz karar veremedim. Ama yukarıdaki manzarayı direk ve net olarak görebileceğim bir yer olmasını diliyorum içten.

Sevgilerimi, pozitif enerjimi ve güzel bir hafta dileğimi gönderiyorum tüm buradan yolu geçenlere. Aman dikkat edin, geç de olsa, benim yaptığım gibi vitamin almayı ihmal etmeyin bu aylarda..

Pazar Gunleri,

Ya yan gelip yatmak icindir!! Aslinda cogu zaman benim yaptigim gibi.. Uzun uzun yillar boyunca ben de yukaridaki Cinli amcamin yaptigi gibi Kugulu Park’in cimenlerinde sabahin erken saatlerinde gazetelerimi okuduktan, simidimi havuzdaki kugularla ve ordeklerle paylastiktan, 1 bardak taze sikilmis portakal suyumu ictikten sonra; eger bir de hava guzelse aynen boyle yan gelip yatardim:) Bugun yagmur altinda sabah kosuma cikmis, Kugulu Park’imin icinden gecerken birden aklima geldi ne kadar zamandir bu parkta Pazar keyfi yapmiyorum diye.. Cok olmus! Havalar guzellesince yine bir maziye donus gerceklestirilecek dedim icimden kendime:)

Pazar gunleri,

Ya denize kiyisi olan bir sehirde yasiyorsaniz eger olta takimini, birkac somun ekmek parcasini alip baliga gitmek demektir! Yalniz veya ailecek.. Annecim ve esi Antalya’da yasadiklarindan her pazar baliga cikarlar. Sabahin erken saatinden aksamin karanligina kadar. Pazar aksamlari da tum gun boyunca tuttuklari baliklari pisirir yerler:) Annekusum bir gun beni de baliga goturmustu. Lara’da kayaliklarin uzerine ciktik ve elimde olta ben basladim balik beklemeye.. Aman o ne gelmez balikti yarabbim, sikintidan patlamistim bekle bekle. (Size sabirsiz bir kadin oldugumu soylemis miydim ben??) O olduydu bir daha elime olta alamadim. Ve de bu balik tutmanin keyfinin nerede oldugunu da anlayamadim! Ta ki bu sene annemlerin yeni bir balik tutma tarzi gelistirdiklerini ve buna benim bayilacagimi soyledikleri gune kadar. Bu kadar eglendigimi hatirlamiyorum:)) Bu yeni teknikte baliklari elimizle yakaliyoruz efendim:)) Evet evet yanlis duymadiniz, ellerimizle:)) Hem de tamamen suyun icindesiniz, suyun disinda oturup beklemiyorsunuz.. Balikcilik terimleri ve kullanilan malzemelerin adlarini bilmiyorum, o sebeple maruz gorun ben bildigim gibi tarif etmeye calisacagim:)) Simdi ekmeklerin kabuklu kisimlarini elinizdeki her tarafinda kancalari olan uzun bir misinaya kabuklu kismi altta, yumusak kismi uztte kalacak sekilde sariyorsunuz. Sonra bu yemi suya atip, siz de birkac metre otesinde beklemeye basliyorsunuz. (Tabi bunu baliklarin bol bol kaynadigini bildiginiz bir yerde, tercihen Antalya’da iseniz Lara’da Dedeman Oteli’nin hemen kiyisinda yapiyorsunuz:)) Bir sure sonra baliklar yeme saldirmaya, ekmeklerin yumusak kisimlarini yemeye basliyorlar. Misinadaki kancaya takilan oldugunda da yuzerek yanina gidip elinizle kancadan baligi kurtariyor ve baligi kiyiya kadar elinizde tasiyorsunuz. (Annem birkac tur yapmaktan sikildigi icin yakaladigi baliklari mayosunun icine atip gogsunun arasinda sakliyordu:)))) Ben bu kadar eglendigim bir balik avi hatirlamiyorum:)) Bu yaz yine yapmak icin heyecanla bekliyorum:))

Pazar gunleri,

Ya calismaktir icindir elde kamera! Cekim yapmak icindir.. Ya dizi cekmek icin en ideal gunlerden biridir, ya da belgesel halkla rahatca konusmak icin.. Ya da oyle gerekiyordur mesela, bazi is kollarinda pazar gunleri calismak daha onemlidir.. Ben 3 yil boyunca magazacilik isinde oldugumdan dolayi Cumartes-Pazar gunleri calisirdim. Aman tanrim ne gunlerdi? Hava guzelse hele, herkesler siz iceride disariya bakarken sokaklarda elele gezerse.. Hep dua ederdim benim de normal hafta ici gunlerde calisabilecegim bir isim olsun diye.. Oldu sonunda pek mutlyum:)) 3 yil aldi, ama oldu..

Ya da Pazar gunleri dostunuz, arkadasinizla dertlesmek icindir. Konusmak, icinizi dokmek, ona aglamak ya da sevincinizi paylasmak; ogut almak, yol gostermesini beklemek ya da sadece sizi dinlemesini beklemek icindir! Benim her zaman yaptigim gibi:) Klasik Pazar gunlerimin yarisi evde gazetelerle gecer, kalan yarisi dert ortaklarimla yemek-kahve-pasta uclemesi icerisinde.. Tam da Bermuda Seytan Ucgeni gibi:))

Sizin nasil gecerdi, geciyor ya da gececek bilemem.. Ama ne olursa olsun Pazar gunleriniz hep ama hep cok guzel ve anlamli gecsin.. Guzel bir haftaya baslamamiz dilegiyle…