Yeni bir ay, yeni bir yazi ve yeni dogmus bir bebegin mini minnacik ayaklarinin fotografi:) Guzel bir baslangic yapiyoruz gibi geldi bana.

Babasinin ellerindeki bu ayaklarin sahibi Sevgili arkadaslarim Dilek ve Gencer’in 2. bebekleri Tuna. Cumartesi gunu ziyarete gittik henuz 1 haftalik bu ufakligi. Birkac fotograf cektim ve hep cok hosuma giden, dogum fotografcilarinin en favori pozu olan bu elde ayaklar olayina ben de istirak ettim:) Umarim basarili olmusumdur. Birkac tane cok hos fotograf yakalamisim, onlari da ilk firsatta cerceveletip kendilerine hediye etmeyi planliyorum.

Cumartesi sabahtan, saatlerimiz 10:30’u gosterdiginde “Bizim kizlar toplandik, e o zaman hadi kahvaltiya” etkinliklerimizden birini daha gerceklestirdik uzunca bir aradan sonra. Ozlemisim arkadaslarimi. Funda Pastanesindeki, Cumartesi gunlerine ozel Koy Kahvaltisina kendimizi kaptirdik yedik de yedik. Oyleki ben anca aksamustu saat 17:30’da Sevgilimin firinda yaptigi Cupralarina eslik etsin diye hazirladigim sarimsakli salata, tahinli patlican, beyaz peynir ve haydari ile birlikte sofradaki yerimi alabildim! Yemekten kalktigimizda saatlerimiz 20:30’u gosteriyordu sayin seyirciler. Guzel bir raki-balik gecesini daha sonlandiriken keyif icinde, guzel muzikler sectik gecemize nes’e katsin diye. Fransizca albumlerim, Velvet Revolver, Placebo, Savage Garden, Alanis Morisette, Nick Cave and The Bad Seeds, Zuhal Olcay, Corinna Bailey Rae… Oldukca karisik, ama bir o kadar guzel muzik ziyafetimizi de sabaha karsi 01:30 civarlarinda sonlandirarak – nihayet- sirtimiza yer gosterebildik!

Pazar sabahina erken basladik, zira Avusturalya Acik Tenis Turnuvasi Erkekler Final macinda iki muthis oyuncu Nadal ve Federer karsilasacakti. Ki ben Federer’i sever, Nadal’ i da takdir ederim. Tam final macina yarasir bir 5 setlik seyir oldu bizlere olmasina da, 4 saat 35 dakika koltuklarimizdan bir yere kimildayamadik! Maci Nadal aldi, ki ben kendisini bir defa daha takdir ettim. Zira kendisi 1 gun onceki yari final macini da 5 set uzerinden 5 saat 15 dakika ile tamamlamisti! Bu azim ve hirsla bu adamin daha uzun yillar boyunca 1 numarayi kimselere kaptirmayacagina da karar vermis bulunmaktayim. (Henuz 22 yasinda oldugunu ve 6 Grand Slam turnuvasinda sampiyonluk kazandigini da goz onunde bulundurursak.) Tenis oynamayi ne kadar ozledigim bir bilseniz!

Okulun baslamasina daha 10 gun var. Bu ay yapmayi planladigim bir dolu sey icin bu 10 gunluk surec onemli cok. Okumayi bitirir bitirmez bir arkadasimin henuz piyasaya cikmis kitabindan bahsetmek istiyorum burada sizlere. Sonra bu ay baska bir aktivitem daha var katilmayi planladigim ve bana farkli bir bakis acisi kazandiracagina inandigim. Cheesecake deneyecegim mesela hayatimda ilk defa! Her ne kadar yemeyi seviyorsam da hic denememistim mutfagimda. Ve bir arkadasimizin dugun toreni icin Izmir’e gidecegiz hafta sonu icin. Aldigim haberlere gore havalar harikaymis Izmir’de. Yazdan bir gun calabilir miyim acaba diye dusunmekteyim:)

Ben bunlari yaparken yanima eslikcim olarak alacagim hepinizi, tek tek. Hic sikilmayacagiz bu ay, soz veriyorum. Cok guzel bir ay bizi bekler, benim inancim sonsuz:)

Ya S i z i n?

İki sıfır sıfır sekiz yılı bana iyi geldi dostlarım:

Geçmiş yıl için beklentilerimi “İş konusunda daha fazla şeye saldırmak istiyorum, daha cok seyahat etmek birde. Beni heyecanlandıran şeyler yaşamak istiyorum, ve daha cok keşfetmek! Daha cok farkında olmak istiyorum çevremin, belki de böylelikle kendimle uğraşmayı bırakabilirim bir süreliğine de olsa” diyerek ifade etmiş, sonra da devam etmişim: “Yolun yarısına 1 adım daha yaklaşacağım ne de olsa:) Ne alırsak bu hayattan kardır. Ve aldıklarımız karşılığında verdiklerimiz bizim dimdik yürümemize, insanların yüzüne gururla bakmamızı sağlamışsa ne mutlu. Mutlu olmak istiyorum ve değer verdiklerimin, yüreğinde iyilik olan herkesin de bu mutluluğu yaşamasını.”

Şimdi buradan bakınca gayet mutlu bir iki sıfır sıfır sekiz yılı geçirdiğim konusunda sanırım zaten hemfikiriz:) Her ne kadar da güzel şeyler yaşasam, yeni yerler görsem, eğlensem, keyif alsam da hayattan yaşamımda uzun zamandır varolan bir boşluğun doldurulduğu bir yıl oldu geçirmekte olduğumuz yıl.

Güvenmeye ihtiyacım vardı.

Gerçek sevgiye, aşka, içten paylaşıma, sahici söylemlere, yalansız riyasız bir ilişkiye ihtiyacım vardı. Samimiyete, sıcaklığa, bazılarının deyimiyle bir evi yuva yapmaya yarayan birkaç ufak, sihirli dokunuşa… Sanki onlar da olursa tadından yenmeyecekmiş gibiydi hayatım. Çok fazla yaşayan örneğini göremiyordum gerçi çevremde, ama umutluydum. Sesli olarak çoğu zaman kendime hep “gelecek o güzel günlere” olan inancımı tekrarlıyordum ve çok da inatçıydım babamın söylediği gibi! Bilemiyorum, sonunda sanırım evren bir şekilde artık sıranın bana gelmiş olabileceği gerçeği ile karşı karşıya kalınca tuttu bana dünya şekeri bir adam gönderdi:) Böylece bu yılın hafızamda, anılarımda özel bir yeri oldu. Unutulması hiç mümkün olmayacak, unutulmak da istenmeyecek zaten:)

*

İş konusunda hayal ettiğim şeyler olmadı. Artık bir işkolik değilim! Hayatımdaki önceliklerim iki sıfır sıfır sekiz yılının sonlarına doğru kökünden değişti!

Bence yeni keşifler yaptım, çok da heyecanlandım. Çok gezdim yine, çok gördüm, burada paylaştım.

İsyankar yazılarıma daha az rastladınız bu yıl. Bir önceki yılın aksine canım daha az yanmış, gözümden daha az yaş dökülmüş, daha az sinir krizi geçirip depresiflikten payımı almışım.

Çevremde işler tabi hep çok iyi gitmemiş. Bir sürü sıkıntı, savaş, ağlayan kadınlar ve çocukların, çaresiz babalar ve abilerin feryatları ile dolu, hak etmeyenlerin sırıtarak dolaştığı, hak edenlerin bir türlü kendilerini ifade etmeyi başaramadıkları, kendilerini dinletemedikleri bir ülkede, bir dünyada uyanmışız her sabah.

Bu yıl insanlığımdan utanmışım ama daha çok!

Tecavüzün neredeyse normal bir hal aldığı, bir dolu çocuk kadınlar yaratılan bir ülkede, suratına tükürülecek adamlara kucak açıp, sokağa serbestçe bırakan kendi yargıma, adaletime inanamamışım.

Yine artmaya başlayan, insanın yüreğini dağlayan şehitlerin sayısı, evlerinden, iş yerlerlerinden kaçırılıp alıkonan, dövülen, öldürülen kadınların sayısı, annesini-babasını öldüren evlatların sayısına bakakalmışım şaşkınlıkla bu yıl.

Nasıl bir yere gidiyoruz, bu ülkeye, bu dünyaya neler oluyor böyle dediğim çok akşamım olmuş; bırakmışım TV’de haber seyretmeyi, gazetede haber takip etmeyi başıma saplanan ağrıların şiddetini arttırmasından sebep.

Neden güzellikler peşinde koşmaz oldu insanlar demişim çokca. Neden?

Neden birbirini yemek, cinayet işlemek, ahlaksızlık yapmak, karşındaki konuşurken üzerine nerdeyse kusarak konuşmak, kabadayı olmak, ukala olmak, kendini birşey sanmak gibi şeyler para ediyor bu ülkede, bu dünyada demişim. Neden birkaç iyi adam kaldı, neden bir avuç kaldık demişim.

*

Sevgili iki 00 dokuz:

Bir avuç kalmayalım, çoğalalım senin yancağızında olmaz mı?

Gülerek, umutla bakan bir çift gözün yarattığı etkiyi bir görsen, şaşar kalırdın!

Yüreği iyi insanların dualarına, çevreye yaydıkları enerjiye, o enerji birleşiminin evrende yarattığı etkiye ise inanamazdın bak yeminle söylüyorum!

Sen sadece aç kollarını bize kocaman, güllerle donat göğsünü. Tüm kötü ve olumsuz duyguları çıkart göğsündeki gül bahçesinden, arındır, iyice temizle. Paylaşmayı, insanlığı bilmeyen utansın da halinden, güzel bahçene kıyamasın, kirletmeye kıyamasın. İçindeki saklı-gizli kalmış kırıntılar canlansın da ADAM olmayı başarabilsin bu yıl. Öyle bir bahçe yarat ki, görenin gözleri kamaşsın o bahçenin dışında olmak istemesin.

Bir de iki 00 dokuz, özel bir arzum var senden:

Hayatıma bir şekilde girmiş ve hala orada bulunan insanların hiç birini sakın ha çıkarma. Çok mutluyum onlarla ben. Yenilerini katabilirsin bak, ona sözüm yok. Ama sakın kimse gitmesin hiçbir suretle hayatımdan. Hepsini çok seviyorum, çok daha “ben” oluyorum onlarla.

Anlaştık mı?

Bu hafta sonu dans eden kar taneleri hic yalniz birakmadi bizi Ankara’da:) Cumartesi aksam saatlerinde bir basladilar vals yapmaya gokyuzunde, Pazar gunu su saate kadar (22:00 civarı) durmadilar. Merak ediyorum, hic mi yorulmadilar acaba?

Sicak sarap yaptim evime davet ettigim misafirlerime ikram etmek icin. Kocaman tencerede tam 3 litre Sirince sarabi ve 1 sise bogurtlenli meyve sarabi karisti. Minik bir portakala saplanmis karanfiller, cubuk tarcinlar, kakule, elma kabugu ve tane karabiberler de bu karisimda yer almak icin sabirsizdilar, bekletmeden bulusturdum ekibi:) Once misler gibi kokular yayildi evimizin her bir tarafina, sonra yavas yavas kadehleri cikarttim mutfaktaki dolaptan dizdim yanyana tezgahin uzerine. Ilk birer kadeh Sevgilimle ictik dostlarimizi beklerken. Masamizi hazirladik; kanapeler, peynir tabagi en cevizlisinden, zeytinyaglilar, salata birer birer yerlerini aldilar masada. Sonra her gelen dost ne getirdiyse eklendi masamiza, masamiz oldu tam bir ziyafet masasi! Yenildi, içildi, kahkahalar hiç eksik olmadı evimizden o gece. Sevgili dostlarım ne iyi ettiniz, çok teşekkür ederim hepinize:)

Bu sabah erkenden gözümüzü açtık bir baktık ki, hala kar yağmakta, her yer beyaz ötesi! Dedik ki hadi çıkalım dışarıya, yürüyelim biraz bu güzel manzarada. Bereler, eldivenler, kar pantolonları giyildi, Seğmenler Parkında aldık soluğu. Biraz yürüdükten sonra birde ne görelim? Geceden kaldığı belli 2 tane mavi çöp poşeti:) Muhtemelen çocuklar eğlendiler önce, sonra da bıraktılar torbaları karların içinde. Sevgili ile göz göze geldik, ikimizin de gözlerinde bir parıltı. Pazar sabahı 09:00 civarlarında Seğmenler Parkında altlarında mavi çöp poşetleriyle yokuşlardan aşağı kayan, yuvarlanan ve birbirinin haline kahkahalarla gülmekten karın içinden bir türlü çıkamayan bir çift gördüyseniz eğer, işte onların kim olduğunu artık biliyorsunuz:)

Mutlu bir hafta diliyorum:)

~Photo by Başak Çankayalı, Mavi Tur’dan..

Geçen yıl yazdığım şeylere bakıyorum, ya da bir önceki yıl.

Söylenecek çoğu şeyi söylemişim zaten:)

Tek bildiğim; her yıl bir öncekinden daha iyi oluyor, hiç korkmuyorum ve 35’i heyecanla bekliyorum:)

* Hepinize çok teşekkür ediyorum. Beni ve JTB’yi yalnız, habersiz, iltifatsız, eleştrisiz bırakmadığınız için. Hayatımı paylaşırken, kendinizden bulduklarınızı bana anlattığınız için. Sadece içinizi döktüğünüz, sadece “merhaba” dediğiniz için. Sağolun. Sevgiyle kalın:) *