Şu an saat 14:06. Ofisteyim ve yarın ilk defa karşılarına çıkacağım intern grubuna “Hasta Güvenliği ve Hekimlerin Sorumlulukları” ile ilgili bir sunum hazırlamaktayım.

Hava sıcak, ofiste klimaları bir açıyoruz, bir kapatıyoruz. (Hastalığa davetiye çıkarıyoruz bir taraftan yani!)

Bugünkü verdiğim eğitimin uzaması ve sıcaklardan dolayı yemek yeme isteğimin kaçmış olmasından sebep, aç karnına oturuyorum bu saat olmuş!

Radyo çalıyor masamın üzerinde, ama bir türlü bana hitap edemiyor; uğraşıyoruz , didiniyoruz ama nafile! Konsantre olmam lazım, bunun için de iyi bir müzik!

Zaten sigarayı bırakma eğilimindeyim, bahane yaratıp kafamı toplamak için dışarıda da tütemiyorum! (Ama dikkatinizi çekerim, azimliyim, kaçmıyorum dışarı sigara ayağına, konsantre olacam diye…)

Annemi de özledim üstüne üstlük.

Diyorum ki…

Ben şu anda başka bir yerde olsam. Işınlanmayı icat etmeyecekler ben yaşamaya devam ederken, ama olsun. Düşlerimize, yaratıcı gücümüze kim engel? Nerde olsam? Acaba nerde olsam???

“To Err Is Human” 1999 yılında Amerika’da yayınlanmış bir raporun başlığı: Hata İnsana Özgüdür.! İşim gereği bu raporla biraz fazla haşır neşirim. Aslen, tıbbi hatalar, hasta güvenliği ve bunlara ilişkin istatistikler üzerine bir rapor bu.

İşimden ayrı tuttuğumda da bu başlık, hayatımda ve hayatımızda oldukça önemli bir yer tutuyor diye düşünmekteyim. Hepimiz muhtemelen, zaman zaman durup şu soruyu kendimize sormuşuzdur: Ben nerde hata yaptım? Hata mı yaptım acaba? vs…

Hata yapmak insana özgü, eğer hatalarımız olmasa, yanlış yapmasak doğruyu (herkese göre değişen) bulamazdık.

Eğer hata yapmasak, hayatın çok yönlülüğünün farkına varamazdık..

Eğer hatalarımız olmasaydı büyüyemezdik, olgunlaşamazdık.. Hayata karşı duramaz, savaşmayı, mücadele etmeyi bilemezdik. 

Kötüler var ki iyilerin kıymetini bilelim diye.. Yanlışlar var ki doğruların hakkını verelim diye.. Acılar, sıkıntılar var ki mutluluğun, huzurun tadına varalım diye.. Hayatta her şeyin bir nedeni var ve hiçbir şey için de hiçbir zaman geç değil!

Sabah biraz zor kalktım, ama güneşli bir güne başlamak beni hemen kendime getirdi.. Güneşli, ışıl ışıl sabahlara uyanmayı seviyorum.. Bir de kahvaltı edebilmeyi becerebilsem tam olacak ama….

Bugün, aklımda buraya yazacağım şeyleri planlamıştım aslında.. Ama beni vazgeçiren şeyler oldu..

Her neyse, diyeceğim odur ki “kendi dilimde” yazmam konusundaki ısrarlara karşılık “demek bu insanların bir bildiği var” argümanından hareketle bugünden itibaren TÜRKÇE yazacağım. Hala yazacağım yani, inatla:) Diğer konuda inat etmemin bir anlamı yok sanıyorum, amacım kimseyi küstürmek değil zira. Bu sayfayı ziyaret eden herkese güne başlarken pozitif enerji verebilecek, belki kendi yaşadıklarını hatırlatacak ya da bir şeyler hakkında biraz daha fazla düşünmelerini-ya da düşünmemelerini- sağlayacak bir şeyler karalamaktı arzuladığım…

Paylaştıkça, konuşabildikçe, birbirimize karşı dürüst olabildiğimiz sürece, saygı duyduğumuz ve eleştrilere açık olabildiğimiz sürece varolabiliriz.. Ben, naçizane, bu şekilde düşünüyorum..

Hepinizin günü güzel ve verimli geçsin.. Sıkıntınız, derdiniz, acınız olmasın… Güzel bir hafta sonu geçirin.. Ben öyle planlıyorum zira:)

**Esra Hn… Teşekkür ederim..Özür dilerim..

When I was a child, it was a number one activity to play in playground for me. I enjoy to swing, slide and play with sands.

When I was a child, I love my life, my mother, father and my friends. I don’t know the real meaning of divorce, fight, struggle, competition, hate and dissappointment.. And of course the real pain that they gave. I was so innocent! I thought that life was so easy, pretty and filled with play. It was like a game.

Within a years I learned lots of things from life and from relationships.. I grew up and matured.. I felt in love and be loved.. I cried and laught.. I lost my loved ones and  gained new precious.. I learned lots of things from life!

I still love to be in playground. I look at children and remember my childhood. Besides I love to think my own, I write a tales about them; their parents, siblings, their family life, school life and their sweet and innocent dreams. Like mines..

We need something to hold on in our life, especially in bad times..  This may be somebody, some place or something that is important for us.  When I was a child, this was playing in a playground for me. It was like a shelter to escape fights, to cry secretly, to forget hurtful words or just to play without thinking something.

I still love to be in playground. I watch children playing each other and older people with walking stick. That’s the truth of life: We were in playground, then we grew up its periphery. Meanwhile we learned lots of things and maybe we had an own child. We fight, we scared, we compete.. And someday when we getting old, we still keep going to be in playground.

Nothings is going to be changed..

Lots of things is going to be changed.!

*To myself.