Ve gördüğüm yüzden hiç de memnun kalmadım.

Biraz yorgundu baktığım yüz ve gözlerimin kenarlarında incecik çizgiler. Göz bebeklerinde ışıltı yoktu, öyle ruhsuz bakıyorlardı gayetten gözlerim. Dudaklarım kurumuş, üst dudağımda klasikleşen uçuklarımdan bir tanesinin henüz taze bıraktığı bir iz, gayet bellisinden! Burnumun üzerindeki gözenekler her zamankinden daha belirgin, sanki kulaklarım daha da kocamandı bu sabah. Saçlarım darmadağan, bir bukle tam alnımın üzerine düşmüş.. Bakıp bir şeyler demesini bekledim aynadaki o yüzün. Güzel bir şeyler, hani tamda yıllardır her sabah söylediği cinsten. Sustu. Bir şeycikler diyemedi. Öyle baktı sadece anlamsızca. Anlaşamadık sabah aynamla ben!

..

Anne kuşumu görüp geldim bu hafta sonuna doğru. Antalya ilk gün beni güneşiyle, ılık ılık hafif esen rüzgarlarıyla karşıladı. O ilk gün annekuşumla sohbet ettik, dertleştik. İyi gördüm onu, daha da mutlu oldum. Annemi iyi ve huzurlu görünce yüreğime resmen su serpiliyor, ferahlıyor içim. Kollarımın altında melek kanatları varmış da, böyle göğe yükseliyormuşum gibi hissediyorum yavaş yavaş..

Ama ikinci gün bir lodos, bir şiddetli esinti, bir yağmur kurşun gibi hem ağır hem sesli.. Islandım, uçuyordum az kaldı dengem bozuldu rüzgardan. Yılmadım gittim o rüzgarın altında bir kuytu buldum; köpüren, karmaşık Akdenizime uzaktan baktım bir müddet. O an bir şey düşünmedim doğrusunu isterseniz. Sadece baktım o engin köpüklüye. “Kudurmuşken bile güzelsin” dedim içimden, bir gülümsedim yürüdüm gittim eve!

..

Son zamanlarda bu iki noktalardan ibaret oldum. Yazasım yok. Acaba kayıp mı ettim bir şeyleri? İlgimi taze tutacak ve meşgul edecek başka şeyler, başka gelişmeler mi oldu da böyle yazmaktan da, daha başka sevdiğim şeyleri yapmaktan da uzaklaştım.. Düşününce mantıklı bir şekilde “yooo” diyorum. Ben aynı ben. Hayatım bir miktar değişti. Ev benim mavi kutu değil artık, ama laptop yine benimki evimden getirdiğim. Bacaklarımı uzatacağım orta sehpam yok yazı yazarken, evet, getirmedim onu yeni eve. Acaba masada yazmak mı zormuş? Kendi içime de dönemiyorum şöyle ağız tadıyla! Dışa dönsem o hiç olmuyor. Zaten anlaşılamamak kadar berbat bir şey yok bu hayatta.

..

Yine iki nokta.. Bu şu demek oluyor. “Yazacak tam bir metne sahip değil aklım şu anda. Anca bölük pörçük ortaya karıştırıyorum bir şeyler. Eski yazılarıma bakıp bazıları için “vay be” diyorum. Ne derinmişim ben o dönemlerde:) Şimdi sığ biraz bendeniz kulunuz. Boş hatta. İçim boş, aklım boş. Elim-kolum bomboş. Boş bakıyorum. Sadece uyuyamıyorum. İnsan boşken uykusu da kaçıyormuş, onu anladım. Ama mutsuz değilim, huzursuz da değilim. Doğru anlatamamaktan korkarım durumumu. Kötü birşey yok öyle olmuş olan, vücuda gelen. Sadece ben.. Ben biraz kayboldum sanırım. Nereden bulunacağım, kim bulacak beni, ne zaman bilmiyorum. Hikayenin sonunu da merak etmiyorum açıkçası. Ama bana rastlayanınız olursa bir yerlerde omuzlarımdan tutup beni bir sarssın olur mu? Gözlerimin içine içine baksın. Ta ki oradaki ışık -eskisi gibi- alevlenene kadar!

Uyanmakta oldukça zorluk çekmeye başladım son birkaç haftadır. Canım yataktan dışarı adım atmak istemiyor, tüm vücudum şiddetle yorganın üzerimden çekilmesini reddediyor! Aslında uykum olmamasına rağmen tek düşündüğüm saatlerce, mırıl mırıl mırıldanarak bir sağa bir sola dönerek, geniş geniş bacaklarımı kollarımı yatakta uzatarak yatmak!

Serilmek hatta. Öylece.

Acelesi olmayan, bekleyeni olmayan bir kadın olmak, boş boş uzanmak istiyorum! Ne acayip değil mi? Hayır, ben öyle çok yatakçı bir tip değilimdir de ondan.. Yatakta, uykuda geçen zamana acıyan, erken kalkarak günü yakalamak, daha etkili kullanmak peşinde olan biriydim ben. Şimdiyse “aman boşver”ci biri oluverdim! Belkide geçicidir bilemiyorum.

İnsanı hayatta tutan, canlı tutan şeylerin başında amaçları geliyor bence. Heyecan veren hedefler, kafada planlar böyle en güzelinden.

Biraz da motivasyon eksikliğim var sanırım. Sınavlara çalışmak yoruyor. Her akşam birkaç kadeh içmeden yatamıyorum! Kafamda bin türlü şey var kimselere çoğu zaman anlatamadığım, nasıl ifade edeceğimi bilemediğim. Gellerim var gitlerim var. Kara kaplı defterlerim var! Umutsuzluğa kapıldığım, doğru parçalarını bulup yerleştiremediğim kutularım var elimde. Daireyi kare kutuya koyuyorum, üçgeni daireye. Öyle salak bir hal var üzerimde. Kendimi 34 değilde 134 yaşında hissediyorum.

Alışkın olduğum çoğu şeyden uzağım.

Özlüyorum, ama neyi deseniz tek tek hemen sayamayabilirm. Rutin hayatları sevemedim ben, sanırım ev-iş-okul üçgeni içinde, bir de kış mevsiminin karanlığı, kasveti, buzz gibi soğuğu eklenince böyle biraz rutinleşti yaşantım.

Sıkıya da gelemiyorum ayrıca, gözlerimden ateşler çıkarasım geliyor böyle. Final sınavlarının stresi beni benden almış olabilir. Bu yaşta oturup 2 kitap çalışarak bir final sınavına hazırlanmayı kabul edemiyor sanırım bedenim, ve hatta ruhum.

İsyanlardayım anlayacağınız.

Huzursuzluk ve “aman boşver”cilik yakamda bu ara. Bırakmıyorlar bir fotoğraflarımı paylaşayım, güzel yazılar yazıyım şurada..

Anladınız beni değil mi?

Anlayanınız varsa bana da anlatsa bari:(