“Sometimes I wonder if God ever forgive us for what we’ve done to each other…

Than I look around and I realize… God left this place a long time ago..”

~

Bu alinti.. Beynime kazinan ve film boyunca beni dusunduren bu alinti.. Kanli Elmaslar filminden..

Angola, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Liberya ve Sierra Leone gibi ülkelerdeki kanlı elmas ticaretinin maliyeti ülkelerin harap olmasına ve milyonlarca kişinin hayatına mal olmus.

Ihtilaf elmasları ya da daha vurucu ismiyle kanlı elmaslar, hükümet karşıtı güçlerin denetimindeki bölgelerden çıkartılan ve çeşitli yollardan yasal mücevher piyasasına dahil edilen ham elmaslar. Ve bu pazara giren kanlı elmasların izini bulmak, özellikle işlendikten sonra neredeyse imkansız bir hal aliyor. Kanlı elmaslara ismini veren ise, bu elmaslardan edinilen gelirin silah alımında kullanılması ve iç savaşın böylece sürmesi. Sierra Leone örneğinde iç savaşın bedelinin onbinlerce ölü, eli-kolu kesilmiş 20 bin insan olması, durumun vehametini gösteriyor. Filmde de hikayesini izledigimiz Sierra Leone iç savaşını başlatan Revolutionary United Front/Birleşik Devrim Cephesi’nin hükümete isyan yöntemleri ise dudak uçuklatıcı. On-on iki yasindaki yaşlarındaki çocukları, kollarında açtıkları kesiklere/savaş yaralarına kokain basarak ve farklı uyarıcılar enjekte ederek birer ölüm makinesine dönüştüruyorlar. Siyah insanlar, birbirlerini acimasizca olduruyorlar. Ve filmin acilis sahnesinde de goruldugu uzere, olen insanlarin hic biri hayatlarinda elmas gormemis kisiler..

Sevgililer gunu oncesi cuk oturan ve 23 ay boyunca ulkemizin guzide mucevher firmalarindan birinde calismis olmamdan sebep bu konuya istinaden sunu soylemek istiyorum: “Eger elmas satın alacaksaniz, dükkanların sattıkları elmasların savaş bölgelerinden olmadığını, yani insan hakları ihlallerine destek olmadığını gösteren yazılı garanti talep edin!” Once filme gidin, sonra yazdiklarimi dusunun derim!

** Bu hafta sonu hic fotograf makinama gitmedi elim, fotografsiz bir haftaya da baslamak istedim. Idare edin diyecegim, yine de siz bilirsiniz..**

~ Kalbini bir mektup gibi burusturulmus firlatilmis….

~ Kendini kimsesiz ve erken unutulmus hissediyorsan..

~ Icindeki cocuga saril sana insani anlatir…

Hafta sonu geldi iste.. Ben bunaldim bu ara biraz.. Bunaldigini bildigim baskalari da var.. O yuzden dedim ki kendime ve onlara ” Hadi, bu hafta sonu icimizdeki cocuklari ortaya cikaralim teker teker. Onlara sarilalim, onlari dinleyelim bir defa olsun.. Kocaman kadinlar ve adamlar olsak da, arada hepimizin bir kacisa ihtiyaci oluyor. En guzel kacis yollarini da hep cocuklar bulurlar, onlar bilirler. Rengarenk lolipoplar elimizde kosturup duralim bakalim, cocuklarimiz bizi nereye goturecekler”?