Dun buldum kitaplarimi toparlarken. Arasindan dustu sayfalarini karistirirken. Tukenmez kalem ve el yazimla yazmisim bir faturanin arkasina. Soyle diyor:
“Acilar ve mucizeler ikiz kardestirler.
Ayni anda dogarlar”
🙂
Ne kadar da dogru..
Bir onceki postumda yazdiklarim aslinda son 1.5 aydir yasadigim seylerin alt cumleleriydi. Herseyiyle hayatimi takip ettiginiz icin bunu da paylasmakta bir sakinca gormuyorum: 1 Mart 2008 tarihinde basladigimiz iliskimiz bugun, yani 1 Kasim 2009 tarihinde bitti.
Ex-sevgilim benimle evlenmek istemedigini ve beni oyalamak istemedigini soyledi:) Tesekkur ediyorum durustlugu icin. Yasattigi pek cok guzel sey icin de. Belki bende onda iyi izler birakmisimdir. Umuyorum:)
~
Korkularimi yazacaktim ya hani. Iste geliyorlar:
– Genc olmekten korkardim eskiden, artik pek de genc degilim. Ama bir cocuk sahibi olamadan, onu buyutemeden de olmek istemiyorum simdi.
– Ne olursa olsun insanlarin beni hic anlamadigini gormek beni korkutuyor.
– Baskalarinin etkisi altinda bu kadar kolay kalabilen insanlar oldugunu gormek beni korkutuyor. Cunku onlara emeginiz bir baskasinin soylemleriyle tuzlabuz olabiliyor.
– Hasereden korkarim bir de:) Onlarin insan versiyonlarindan da var cevremizde. Aynen onlardan da korkuyorum.
Iste durum budur.
Simdi ev ariyorum. Yakin zamanda evimizi de ayiracagiz. Hayirlisini diledim tanridan son 1,5 aydir. Hayirli degilse olmasin tanrim diye dua ediyordum. Degilmis!
Sevgiler hepinize.