Yazar arşivleri: dilayra

İşte “Uyuyan” MIA:)

1 Haziran 2006

4 gündür beraberiz; geldiğinin ertesi sabahı tuvalet eğitimi, akşamına ise yatacağı yer konusunda anlaştık. Yatağına gitmeden önce karnımın üzerinde uyukluyor, bunu yapmadan asla gidip yatağına yatmıyor:) Çok yaramaz, belki henüz 2 aylık olmasından kaynaklıdır bu, oyuncu. Vakur edasıyla salına salına evin içinde gezinerekten “Burnumdan kıl aldırmıyorum arkadaş, var mı?” bakışlarıyla beni süzeceği bir gün olacak mı merak içindeyim. O’nu sevdim ben.. Gerçekten.. Her akşam farklı bir oyun keşfediyoruz, dün piyango “Hadi kuyruğumu yakalayayım”a vurdu:) Acayip ters taklalar atıyor durduk yerde.. Bana biraz asker talimlerini anımsatan alçak sürünme modunda dolaşıyor bazen.. En sevdiği oyun -ne yazık ki!!- “Hadi balıklı boncuklara saldıralım”…

Bir adı yoktu şekerimin; püskül ve mia arasında kaldım.. Dün gece evde hem püskül, hem mia diye seslendim. Sanırım ona miyavladığımı sanarak girdiği bir delikten çıkarak koştura koştura yanıma gelince “Hah işte senin adın bu kuzucuğum” dedim: MIA. Özgür bir ruha sahip kızımın sürekli hareket alinde olmasından sebep bir türlü yakın çekim fotosuna sahip olamıyordum. Dün gece uyurken başardım ancak:) Yancağızında benim Cheesecake Factory’den edindiğim penguen dostuyla uyurken çok şeker değil mi??

Bugün 1 HAZİRAN.. Yaz mevsiminin ilk ayının ilk günü.. Sıcak seven biri olarak ben mutluyum tabi.. Tüm güzel dostlarıma sadece satırlarda kalmayan, boynu bükük-öksüz durmayan MUTLU, KEYİFLİ, ŞEN KAHKAHALI, YENİ ŞEYLER KEŞFETMELİ, YENİ TADLAR ALMALI, GÜZELLİKLERİN FARKINA VARMALI, BOL YAZINLI, BOL FOTOĞRAFLI, DENİZLİ, KUMLU, GÜNEŞLİ, ASKILI T-SHIRTLÜ, SANDALETLİ, SEVDİKLERİYLE beraber geçirecekleri bir 2006 yazı diliyorum…

Hayat Güzeldir Dostlar!

31 Mayıs 2006

Şu “hayat” denen tek bir kelime ne kadar çok şey ifade ediyor insanlara. Oysaki 5 haften oluşan bu basit kelime; nasıl da göründüğünden daha derin, daha geniş, hatta sonsuz bir anlam içeriyor. Kimi için 35, kimi için 45, kimi içinse 70 yılın toplamı bu “hayat” denen kelime tek başına! Şaka gibi değil mi? Bazen nasıl oluyorda saatlerce konuşup anlatmak istediğimizi anlatamamamıza rağmen, sadece “İşte Hayat!” dediğimizde herkesler ne kadar çok şey anlamış gibi davranıyor ve ne kadar derin iç çekiyor şaşıp kalıyorum..

Hep dediğim bir şey var, sevdiğim: “Hayat Güzeldir!”.. Ne olursa olsun, ne yaşanırsa yaşansın güzeldir.. Eskilerde de “Gelecek Güzel Günlere İnanıyorum Ben” derdim!  Ve de “Herşey Çok Güzel Olacak!”… Şimdilerde ise artık kendimle özdeşleştirdiğim “Bir Hayatın Var, Yaşa Gitsin!” cümlesi var… Cümlelerin içerisindeki kelimeler değişmiş yıllar içinde, ama anlamları hep aynı kapıya çıkıyor. Hep güzellik istiyoruz yaşadıkça.. Ve bir tek hayatımız olduğunu biliyoruz yaşayabileceğimiz; dolayısıyla da “ertelememek lazım hiç birşeyi” diyoruz. İnanç var ayrıca söylemlerimiz içinde. İnanmak istiyoruz, farkında olduğumuz bir tek hayatımızı güzel yaşamamız gerekliliğine! Ve bunu başarabilmek için de sesli sesli tekrarlıyoruz çokça. Eğer dillendirip, yüksek sesle söylersek, biliyoruz ki o kadar çok duyacak ve inanacağız duyduklarımıza. Çünkü nedense iç sesimizden çok bazen, dışarıdan gelen seslere karşı daha duyarlıyız.. Nedense “bir başkası” söylerse daha da anlamlı oluyor düşündüklerimiz, ya da daha kabul görüyor tarafımızdan o her neyse eğer; onun olabilirliği, gerçekleşebilirliği daha bir baskın çıkıyor diğerine..

En sevdiğim filmlerden birinin adıdır “Hayat Güzeldir“. Hep herkeslere ve dahi kendime en çok tekrarladığım 2 kelimedir.. En çok inandığım, kendimi sıkıntılı hissettiğim her an sarıldığım 2 can simidi kelimedir.. Bir tane hayatımız var, kanlı canlı yaşayabileceğimiz. Bu 2 kelime öyle derin ki, öyle sağlam ve anlamlı ki.. Söylemiş olmak için değil, hissederek, bir parçamızmışçasına sahiplenerek söyleyelim, HAYAT GÜZELDİR diyelim ve bunun ardını doldurmak için her gün elimizde ne var diye bakalım. Hayatın güzel olduğunu biliyor ve inanıyorum. Ama herkeslerin ona katacağı bir şey, ona ekleyeceği bir güzellik olmadığı sürece; bu iki kelimenin içi günbegün dolmadıkça ne anlamı var ki çıkıp ta “Hayat Güzeldir” demenin?

Böyle güzel çocuklar geliyor bu “hayata”.. Onlar henüz yolun başındalar, pek bir şeylerden haberleri yok gibi. İleride, zaman geçtikçe “hayat” onlar için anlam kazanmaya başlayacak. Nasıl?.. Ailesinin bu hayata onun için kattığı güzel şeylerle.. Benim, Ayşe’nin, Mehmet’in değişik şekilde, değişik yerlerden eklediği envaye çeşit, renkli, ama turuncusu, pembesi, mavisi bol şeylerle.. O da bir gün çıkıp “Hayat Güzeldir Be!” dediğinde, şimdikinden farklı olmalı ama. Değil mi?

İsim Sorunsalı Bitmeli Artık Benim Böcük’le!

30 Mayıs 2006

Minik yaramazım bana böcük böcük gözleri ile bakıyor. Kucağımda pek rahat, pek şeker.. “Kızım”, “Böcük Gözlüm” diyorum; ama bunlardan ne o memnun ne de ben. 8 haftalık olduğundan, bir ismi çoktaan hakettiğini düşünüyor gibi sanki. Hani haksız da değil! Ne yapsam bilemedim, düşünüp duruyorum her an…

Çok hareketli ve hoplayıp zıplayıp duruyor. Hatta dün akşam elimdeki içeceği koltuğumun yüksek kenarına bırakmıştım, bu bizim böcük bir zıpladı fincana inanamadım. Allahtan kazasız belasız atlattık. Ama öğreniyor insan yavaş yavaş;

*Elektrik kabloları toparlanacak !..

*Perdelerin Püsküllerine acil bir çözüm lazım!..

*Banyoda kapı niyetine kullanılan üzeri “balık” şeklinde rengarenk boncuklarla süslü perde ne yapılacak?? (2 gündür evde ama, şimdiden 4 adet “balık” boncuk sizlere ömür:)

*Saç kurutma makinasının fişi toparlanacak, öyle iştah kabartacak şekilde sallanmayacak banyoda!..

*Tonton Tombo’nun önerisi dikkate alınıp, ayakkabılık dışında duran tüm çizme vs.. ayakkabılar kapalı kapılar ardına alınacak!..

*Koltuklara ve pofidik yastıklara bir çözüm yok ne yazık ki !.. Aşınıp, pamukçukların ortalarda uçuşacağı zamanın mümkün olduğunca geç gelmesi için dua edilecek!..

İsimsiz kızıma birkaç şirin isim buldum. Ne dersiniz? Hadi 1 dk.nızı almaz bana yardımcı olmak. Zaten hepi topu 3 taneler. (İsim bulma konusunda her zaman çok başarılıyımdır!. (Mesela çocuğum olursa adı Zeynep olacak.. Budur.. Kolaydır, gelenekseldir ama hala güzeldir.) Evet işte öneriler:

1- Zeytin.. Bu, yemyeşil böcü gözleri olduğundan dolayı. Patronuma söylediğimde hemen “Siyah mı kedin?” dedi. Haklı olarak siyah zeytini düşünmüş. Ama benim aklıma direkt olarak yeşili gelmişti:)

2- Üzüm.. Bunu netten buldum, çok şirin; ama diğer taraftan kediler “p” ve “s” harflerini daha kolay algılarlarmış. Bu sebeple “İçinde bu harfler geçen isimler üzerinde durunuz” diyordu bir yerde.. Bilmem artık..

3- Lou Lou.. Bu, benim 3,5 yaşındaki kuzenimin (Belçika doğumlu ve anadili Fransızca olunca:))adımı söylemek yerine bana taktığı bir isimdi.

4- Mia.. Bunu da ben ufaklığa miyavlarken buldum:))

Vallaha başka da yok. Aklıma gelmiyor.. Hadi ama.. Yardım edin az biraz.. Nasılsa ailemizin kedisi olacak.))

Güzel Şeyler…

29 Mayıs 2006

Bana mutluluk veren küçük ve güzel şeylerden bahsetmeyi seviyorum. Bazı zamanlar birilerini gülümsetebiliyorlar zira, beni başkalarının onları mutlu eden şeylerini okuduğumda gülümsettikleri gibi.. İlk “Güzel Şeyler”imden burada bahsetmişim. Sonra da arada bu paylaşımları yapmaya devam edeceğimi söylemişim. Daha sonra da bunların beni mutlu ettiğini anlatmışım, ki o aralar Amerika’da Hindistan Cevizleri‘ni ziyarette imişim:) Sonra ötekiler gelmiş, berikiler de buradaymış:) Derken uzun bir ara vermişim..

Hem anılarımı tazeledim, hem gülümsedim, hem sıkıldım birazcık.. (Çünkü sigarayı bırakmak için girişimde bulunmamı “Güzel Şey” olarak nitelendirmiş, ve fakat bu bırakma eylemini 1 ay 10 gün kadar anca devam ettirebilmişim:((

İşte bu aralar “Güzel Şeyler”im:

* Sevgili Zeynep‘i seyrettim Pazar günü Cafe Net Programı’nda. Gurur duydum, en az kendim oradaymış kadar mutlu oldum. Başarılı, akıllı ve üretken metropol kadınına güzel bir örnek olarak tanıttılar Zeynep’ciğimi:)) Hepimizi temsil ettin, eline sağlık.. (Sonra telefon açıp, tebrik ettim hemen zaten, duramadım.)

* Artık benim de bir kedim oldu:) Yaklaşık 2 aydır süren arayışlarım dün son buldu: 21 Mart doğumlu, bir kardeşini köpek saldırısında kaybetmiş, diğer kardeşi emin ellere verilmiş, çok temiz akça pakça bir annenin son ufaklığı olan minik bir yaramazı dün benimle yaşamaya ikna ettim:) Önce biraz yabani davrandı haliyle, koltukların altına girdi çıkamadı bir türlü. Ama gece eve gelince kapıya kadar pıtır pıtır geldi, sonra oynamayı başardık, sonra tam göğsümün üzerinde mışıl mışıl uyudu, gece yatağıma gelebilmek için onu salonda minderinin üzerinde uyutup, ışıkları söndürmek zorunda kaldım:)

* Minik yaramazım beni sabah saat 05:30’da ayağa dikti. Ama çok iyi oldu, güne beraber oynayarak başladık. Ayrıca bu sayede işe erken geldim:)

* Ayşegül Sultan’la Cumartesi günü yaptığımız Kale ziyaretimiz sırasında uğradığımız boncukçu amcadan toparladığımız boncuklarla kendime upuzun bir kolye yaptım, şu an kemer niyetine kullandığım:)

* Kale’de, İdol’da vakit geçirmeyi özlemişim. Kendime geldim, ne iyi etmişiz! Oralar hiç bozulmasın, şartları iyileştirilsin, daha temiz ve bakımlı olsun ama hiç değişmesin istedim.

* Fransa Açık Tenis Turnuvası başladı.. Heyoooo:)) Oynayamıyorum son 2 yıldır, bari turnuvaları kaçırmayalım değil mi..?

* Cumartesi gecesi sevgili Evren’in kına gecesine gittim, pek ilginç geldi bana. Elime kına bile yaktım, ama hemen yıkadığım için anca dün elimde belli oluyordu, şu an izi kalmadı:) Canım arkadaşımın düğünü İstanbul’da ve Salı akşamı yapılacağı için gidemeyecek olmam ise tek sıkıntım!

* Pazar akşamüstü Teras Evler Mangal Geleneği’ni yeniden yaşattık. Mangal’da Selam, et hazırlığı-marinat işlemlerinde Tolu, yeşil ve patlıcanlı salata da ben ve sofra düzeninde Ayşegül Sultan olmak üzere dördümüz dün akşam bir eser ortaya koyduk ki sormayın gitsin. (Tanrı olmayanlara da versin, kimseyi aç bırakmasın!!)

* Bahçemdeki güllerim açtılar sonunda bu hafta sonu: Biri beyaz, diğeri kan kırmızı:) Yalnız çimlerin biçilmesi gerek, onu ne ara ve nasıl yapsak acaba?

* Cumartesi sabah sporumuz sırasında koştuğum tur sayısını arttırabildim! Yaşasın sağlam ve sıkı kaslı hayat!

* Genç bir arkadaşımız kendi bloğunda -naçizane- benden de bahsetmiş bir iki kuple:) Kendisine teşekkür ederim.

* Birkaç blog sahibi güzel bir etkinlik yaratımına giriştik. Çok heyecanlıyım..

**Bu arada, benim ufak yaramaza halen bir isim bulabilmiş değilim. Şimdilik “yaramazım” diyorum:)

Güzelliklerle dolu, sıcacık, samimi dostluklarla pekişen, iş açısından verimli bir hafta diliyorum.

Son Durak Floransa, Ama Öncesi Pisa!

26 Mayıs 2006

İtalya’nın 3. büyük nehri Arno buradan geçiyor; o yana yatık kulesi ile ünlü Pisa’dan yani.. Pisa’da görüp görebileceğiniz, “Mucizeler Meydanı”nda yer alan bu eğik kulesi, Baptishanesi ve Kathedrali. Bir de tabi buraya gelen turistleri ağarlayabilmek için meydana dağılmış halde bir şeyler satmak için çırpınan Senegal’liler:) Bir sürü ufak hediyelik eşya dükkanı.. Restolar.. Dondurmacılar.. Biz burada, gelenek olduğu üzere bir kaç kare fotoğraf aldıktan sonra şehrin diğer tarafına, nehrin olduğu yere gitmeye karar verdik. İyi de etmişiz. Zira Pisa, aslında içindeki üniversitesi ile tam bir öğrenci kenti.. Pisa’nın hikayesi ilginç: Mimarı Pisano “Mucizeler Meydanı”nda daha önce hiç kimsenin yapmadığı kadar güzel ve ihtişamlı eserler yapmak istemiş. Önce de bir kule tasarlamış. Sağlığında 3. kata kadar gelmiş. Ve fakat bu koca meydanda, mimarımızın kuleyi dikmeye karar verdiği yerin altında su depoları ve kaynakları bulunmaktaymış.. Zamanla kule sağa doğru belli bir açıyla yatmaya başlamış. 90’lı yıllarda ise ziyarete kapanmış. Yeniden açılması 2001 yılını bulmuş. Bu arada kuleyi 3. kattan çelik halatlarla toprağa sabitleştirip, sağa yatan yerin altını çelik konstrüksiyonlarla desteklemişler. 12 derecelik bir açı yapsa yıkılacak olan kule böylece 11 nokta bilmem kaç derecede kurtarılmış:)

Günübirlik Pisa gezimiz sonrası son durağımız olan Floransa’ya doğru yola çıktık. Floransa’nın dışında termal tatilcilerin merkezi olan Montecatini Terme adlı bir yerde kaldık. Ben buraya bayıldım. İnanılmaz hoş bir havası var. Pek çok da turist var haliyle. Ama çiçekli, yemyeşil parklar, bahçeler, pencereler; ışıl ışıl cafe-bistrolar, şenlikli meydanlar.. Tolu ile bayıldık burada olmaya biz. Akşamları çok şeker yerlerde yemek yiyip, şaraplarımız içtik. Bir daha Floransa düşünürsek yine burada kalacağız dedik!

Floransa deyince benim aklıma 2 şey gelirdi: Rönesans ve Medici’ler! ODTÜ’de Sosyoloji Tarihi dersimiz, benim okul hayatım boyunca en çok sevdiğim ve -ilginçtir- bir şekilde hala aklımda kalan tek ders olmuştur. Rönesans (Renaissance) sözlük anlamı olarak “Yeniden Doğuş” demektir. Avrupa kültürünün bilim, güzel sanatlar ve edebiyat alanlarında güçlendiği bir dönemdir Rönesans. Güzel sanatlara ilginin arttığı, sanatın ve sanatçıların, eserlerin zamanın önde gelen, güçlü aileleri tarafından korunduğu; matbaanın etkisiyle okuma-yazmanın ve bilgiye olan ihtiyaç ve talebin arttığı, Machiavelli, Michelangelo, Da Vinci, Dante ve adları buraya sığamayacak kadar çok ve değerli sanatçıların yaşadığı ve ürettiği bir dönem olarak akıllarda yer etmektedir. Dante’nin İlahi Komedya’sı (Divine Comedy) tarafımdan 2 defa okunmuş, Da Vinci’nin Mona Lisa’sı tarafımdan 10 dakikalığına-ancak- görülebilmiş, Machiavelli’nin Prens’i (The Prince) ise okunması tavsiye edilmiş; ancak başarılamamıştır:) Yukarıdaki dörtlüden kalan Michelangelo’nun ise tüm yapıtları kitaplardan, sanat forumlarından ve TV programlarından izlenmiş; “inşallah bir gün dünya gözüyle görülebilir” şeklinde zihnimize kazınmıştır. İşte aradan geçen onca yıldan sonra kendisinin David Heykeli (Floransa), Vatikan’daki Sistine Chapel’i, Musa Heykeli (Roma) ve St. Pietro Basilikasının Kubbesi’ni görmek bu kulunuza nasip oldu.  Buyrun Michelangelo Tepesi’nden çekilen David Heykeli’ne..

Medici’lere gelince.. Medici ismi ile ilk karşılaşmam annemin bana okumam için verdiği Pardayanlar ve Üç Silahşörler kitaplarımda olmuştur. İtalya’da Rönesansa damgasını vurmuş, çok güçlü ve etkili; dönemlerinden 3 Papa geçirmiş bir ailedir Medici’ler. Zenginlik ve refahlarını aile meslekleri olan bankacılığa borçludurlar. Bunun sayesinde de ciddi anlamda politik bir güç kazanmışlardır önce ülkelerinde sonra da tüm Avrupa’da. Ne yazık ki vakitsizlikten gezemediğim, ah kafam ah, Uffizi Müzesi, Boboli Bahçeleri, Medici Sarayı, Belvedere gibi bir çok yerin inşası için ciddi çaba göstermişlerdir.

Floransa’da sokaklarda adım başı heykeller, sanat eserleri, havuzlar ve köprüler sizi alıp alıp götürüyor. Böyle sanatın merkezi bir yerde, tarihin mis gibi kokusunu içinize çekerek, o yaşanmışlığı hissetmeye çalışıp, yapılanları takdir ederk keyifli bir gün geçirebilirsiniz Floransa’da- ya da nam-ı diğer Firenze’de, ya da Fiorentina’da:)) Son ikisinin anlamı çiçek bahçesi demekmiş. Adına yakışır bir şehir bu şehir. Ama kesinlikle bir hafta sonu ayırın en azından. Tutkunsanız tarihe ve eskiye, belki de daha fazla…

..

Bir İtalya turu böylece tamamlanır, yaşananlar güzel hatırlanır, “keşke”ler de tabi:)) Fotoğraflara bakıp bakıp iç çekilir, “inşallah en kısa zamanda bir daha” denir.. İnsanlar az da olsa belki, özendirilir, elden geldiğince, dil döndüğünce bilgilendirilir.. En önemlisi ise paylaşmanın verdiği rahatlıkla Dilara.. Eve gidilir ve rahat bir uyku çekilir:))

Harika bir hafta sonu diliyorum.. Bol ışıklı, neşeli, verimli ve keyifli….