Hayal kurmak bana çok iyi gelirdi. Uzunca yıllar boyunca her yalnız kaldığımda, tatilde bir şezlongda uzanmış o engin mavi’me dalmışken, otobüs koltuklarında gece karanlığında o bilmem kaç defa yaptığım yolculuklardan birini daha yaparken, sabahları işe gelirken bindiğim dolmuşta camdan dışarıyı seyrederken..

Hayal kurmak zihnimin derinliklerindeki paslanmış bazı kıvrımları parlatmaya, canlandırmaya; onları tekrardan işlevlerini yerine getirebilmek adına silkelemeye, sarsmaya yarıyordu. Bana çok iyi geliyordu. Bana güç veriyordu, inanmamı sağlıyor; hayal ettiklerime ulaşabileceğim, onları tek tek gerçekleştirebileceğim fikrine bir adım daha yaklaşmama yardımcı oluyordu. Motive oluyordum, mutlu ve heyecanlı. Bazen böyle ütopik şeyler de hayal ettiğim oluyordu, ama benim ütopyam zaten benim hayatımdı!

Geçen gece yine uyuyamadım! Gece 03:45’di saat. Gözlerimi açtım birdenbire, sanki bir ses duymuşum, ya da ufak bir tıkırtı; biri dürtmüş ya da bir yerde büyük bir olay olmuştu. Açtım gözlerimi ve gözlerimin karanlığa alışması için geçmesi gereken zaman zarfında aslında ne oldu da uyandım diye zihnimi zorladım. Rüya mı görüyordum? Düşmüş müydüm? (Ben rüyamda yükseklerden düşünce böyle, yere çakılmaya salise kala açarım gözümü de..) Yoksa gerçekten bir ses mi duymuştum. Hiçbirisiydi zihnimden aldığım cevap. Tüm düşünüp sıraladıklarım yerine bana: “Kalkman gerekiyordu, çünkü sen uyanmak istedin, çünkü yeterince uyudun ve gayet dinçsin şu anda” dedi. Peki dedim, kalkayım o halde.

Gidip mutfağa su aldım bir bardak, sonra elime şimdilerde edindiğim bir kitabı aldım ve başladım okumaya oturduğum yerde üzerime aldığım pikeye sarmalandıp kedi gibi arada mırıltılar çıkarırken.. Kitaptaki birçok cümle beni çok etkiledi, çünkü tam da benim yazmak istediklerim gibiydiler; uzun, birçok bağlaçla tatlandırılmış, yer yer kafiyeli, yer yer şaşırtıcı ve hoşa giden. Bana kendi yazdığım cümlelerimi hatırlattılar. Bir zamanlar yazdığım, yazdıkça nasıl da mutlu olduğum, kağıt ve kalemle o esrarlı ve gizliden buluşmalarımı anımsattılar. Elime bu anlamda kağıt-kalem almayalı, onlarla flört etmeyeli ne kadar da zaman olmuştu yarabbim! En son ne yazmıştım, onu bile hatırlamıyordum. Halbuki geçmişteki birçok hayalimde yazmak, güzel yazabilmek, keyifli tatlar bırakabilmek okuyucuların belleklerinde ve onları gülümsetebilmek vardı çokca, bir ünlü, tanınan “yazan” olmak vardı azıcık:)

Hayallere daldım yine saatim 05:50’yi gösterirken. Düşündükçe, canlandırdıkça gözümde neler yapabileceğimi, neler yapmak istediğimi ütopyamda nasıl mutlu oldum, nasıl içimden dışarıya doğru bir sıcaklık yayıldı anlatamam sabah sabah. Oda ısındı, sıcacık oldu, yandım pencereyi bile açtım:) Tekrar “yazma” hayallerime dönmemi sağlayan bu kitabı bir sonraki yazımda paylaşacağım.

İzmir’e yolcuyuz Cumartesi sabahı. Hafta sonumuzun ılık ve bol yemeli-içmeli geçeceğini düşünüyorum ve sizlere de süper bir hafta sonu diliyorum:)

**Hayal kurun, hakkaten çok iyi geliyor!**

Ve gördüğüm yüzden hiç de memnun kalmadım.

Biraz yorgundu baktığım yüz ve gözlerimin kenarlarında incecik çizgiler. Göz bebeklerinde ışıltı yoktu, öyle ruhsuz bakıyorlardı gayetten gözlerim. Dudaklarım kurumuş, üst dudağımda klasikleşen uçuklarımdan bir tanesinin henüz taze bıraktığı bir iz, gayet bellisinden! Burnumun üzerindeki gözenekler her zamankinden daha belirgin, sanki kulaklarım daha da kocamandı bu sabah. Saçlarım darmadağan, bir bukle tam alnımın üzerine düşmüş.. Bakıp bir şeyler demesini bekledim aynadaki o yüzün. Güzel bir şeyler, hani tamda yıllardır her sabah söylediği cinsten. Sustu. Bir şeycikler diyemedi. Öyle baktı sadece anlamsızca. Anlaşamadık sabah aynamla ben!

..

Anne kuşumu görüp geldim bu hafta sonuna doğru. Antalya ilk gün beni güneşiyle, ılık ılık hafif esen rüzgarlarıyla karşıladı. O ilk gün annekuşumla sohbet ettik, dertleştik. İyi gördüm onu, daha da mutlu oldum. Annemi iyi ve huzurlu görünce yüreğime resmen su serpiliyor, ferahlıyor içim. Kollarımın altında melek kanatları varmış da, böyle göğe yükseliyormuşum gibi hissediyorum yavaş yavaş..

Ama ikinci gün bir lodos, bir şiddetli esinti, bir yağmur kurşun gibi hem ağır hem sesli.. Islandım, uçuyordum az kaldı dengem bozuldu rüzgardan. Yılmadım gittim o rüzgarın altında bir kuytu buldum; köpüren, karmaşık Akdenizime uzaktan baktım bir müddet. O an bir şey düşünmedim doğrusunu isterseniz. Sadece baktım o engin köpüklüye. “Kudurmuşken bile güzelsin” dedim içimden, bir gülümsedim yürüdüm gittim eve!

..

Son zamanlarda bu iki noktalardan ibaret oldum. Yazasım yok. Acaba kayıp mı ettim bir şeyleri? İlgimi taze tutacak ve meşgul edecek başka şeyler, başka gelişmeler mi oldu da böyle yazmaktan da, daha başka sevdiğim şeyleri yapmaktan da uzaklaştım.. Düşününce mantıklı bir şekilde “yooo” diyorum. Ben aynı ben. Hayatım bir miktar değişti. Ev benim mavi kutu değil artık, ama laptop yine benimki evimden getirdiğim. Bacaklarımı uzatacağım orta sehpam yok yazı yazarken, evet, getirmedim onu yeni eve. Acaba masada yazmak mı zormuş? Kendi içime de dönemiyorum şöyle ağız tadıyla! Dışa dönsem o hiç olmuyor. Zaten anlaşılamamak kadar berbat bir şey yok bu hayatta.

..

Yine iki nokta.. Bu şu demek oluyor. “Yazacak tam bir metne sahip değil aklım şu anda. Anca bölük pörçük ortaya karıştırıyorum bir şeyler. Eski yazılarıma bakıp bazıları için “vay be” diyorum. Ne derinmişim ben o dönemlerde:) Şimdi sığ biraz bendeniz kulunuz. Boş hatta. İçim boş, aklım boş. Elim-kolum bomboş. Boş bakıyorum. Sadece uyuyamıyorum. İnsan boşken uykusu da kaçıyormuş, onu anladım. Ama mutsuz değilim, huzursuz da değilim. Doğru anlatamamaktan korkarım durumumu. Kötü birşey yok öyle olmuş olan, vücuda gelen. Sadece ben.. Ben biraz kayboldum sanırım. Nereden bulunacağım, kim bulacak beni, ne zaman bilmiyorum. Hikayenin sonunu da merak etmiyorum açıkçası. Ama bana rastlayanınız olursa bir yerlerde omuzlarımdan tutup beni bir sarssın olur mu? Gözlerimin içine içine baksın. Ta ki oradaki ışık -eskisi gibi- alevlenene kadar!