Bugün, düne nispeten daha iyi ve olumlu kalktım yataktan.. Günümün kalanı da bu şekilde geçecek, biliyorum.

Yavaş yavaş normale döneceğim ve yapmam gereken şeyler üzerine odaklanacağım. Önce sabah çayımı içeceğim, sonra günümü planlayıp, işlerimi bir bir halletmeye başlayacağım. Unutma Sevgili Dilara; “Bir tek dakikan bile üzüntü, sıkıntı ve kaygı ile geçirilmeyecek kadar değerli..” Neydi hayattaki argümanın: One Life, Live It!

Sabah sabah beni iyi hissettiren şeyleri paylaşayım istedim:

Güzel, herşeyden öte “mavi” bir fotoğraf, Maria’dan…

Bir numaralı fotoğrafçım David’den, gördüğüm anda beni o sahilden denizin derinliklerine kadar taşıyan çizgisine hayran bıraktıran fotoğrafı.

Joseph’dan “Alice Harikalar Diyarında” fotoğrafı. Bu görüntü beni içine çekti, aldı, bırakmadı bir süre…

Kanadalı fotoğrafçı Sam, muhteşem bir ray of light yakalamış.. Gökyüzü, bulutlar, ışık, derinlik, sonsuzluk, mavi şeylerin fotoğrafını çekmek hoşuma gidiyor benim de…

Birde dedim ki kendime, sevdiğin şeyleri düşün bugün:

Mesela çiçek koklamak.. Çoccukluğumdan beri severim.. Derin derin mis gibi çiçek kokularını içime çekerdim daha bacak kadar bile boyum yokken. Öyle çekilmiş fotoğraflarım var, çok komik. Bir elimle eğilirken önüme düşen saçlarımı tutuyorum, popom yukarıda (altımda bez benzeri bir şey:) çiçek kokluyorum..

Mesela dondurma.. Her zaman en sevdiğim şey oldu.. Her gün ve günde sonsuz defa yiyebilirm..

Mesela denizi severim. Seyretmeyi, ona dalıp gitmeyi.. Yüzmeyi, serinliğini hissetmeyi… Dalgaların vücudumda bıraktığı hoş dokunuşları.. Köpüklerini, üzerindeki gemilerini, dipindeki balıklarını, florasını…

Arkadaşlarımı severim.. Onlarla olmayı, konuşmayı, gülmeyi, yemeyi, içmeyi, saçmalamayı, ağlamayı, birilerini çekiştirmeyi, dans etmeyi… Omuzlarına başıma koymayı, sıkıca sarılmayı severim.. Bir de bana sıkıca sarılınmasını..!

Müziği severim mesela.. Ruhumun, hayatımın, benliğimin gıdası müziği.. Onsuz bir hayat düşünemem. İşitememek bana verilebilecek en büyük ceza olurdu herhalde.!

Güzel gülen insanları severim.. İçten gülen, güldüklerinde gözlerinde ışıkları olan insanları. Gözlerinin yanında gülerken oluşmuş kırışıkları olan insanları. Onlar hayatı ne kadar dolu ve keyifle yaşadıklarının kanıtıdır çünkü..

Severim.. sevmeye devam ederim.. Sevmekten vaz geçmem.. Vazgeçmeyin!

Herkese günaydın Temmuz’un  ilk Pazartesi gününden.. Her Pazartesi aynı duyguları yaşıyarak güne başlıyorum: “Ne çabuk geçti bu hafta sonu ve ben, yine efektif bir şeyler yapamadım.. Yet-mi-yor.!”

Yalan tabi 2 günlük hafta sonu tatilinin yetmediği.. Aslına bakılırsa efektif geçirilmediği de yalan! Örnek, son hafta sonum.. Bu sabah uyandığımda da yukarıdaki-aynı cümleleri tekrarladım, o ayrı. (İnsanız ve ne acıdır ki bazı özelliklerimiz ortak ve onları terk etmekte bir o kadar zor!)

Bu hafta sonum biraz mangal başında geçirildi tarafımdan.. Tabi, bundan dolayı hiç bir şikayetim de olmadı. Cumartesi akşamı, iş arkadaşlarımdan birinin yeni taşındığı terasındaki mangala, ertesi gün akşam üstü de Cem abi’nin terasındaki mangala davetliydik. (Yukarıdaki fotoğraf, bu terastan çekilmiştir.!) Her ikisi de çok keyifliydi. Son zamanlarda artan mangal muhabbetleri sayesinde, yaz aylarında otomatikman vermiş olduğum bir kaç kiloyu da yeniden almaya başladım sanki:))  Güzel organizasyonları için Cem Abi ve Badegül’e, Gül ve Umut’a.. Mangal başında etlerin pişirilmesi sorumluluğunu üzerlerine alarak aç kalmayı göze alan(!) Selam ve Kemal’e… Bu güzel organizasyonlarda birarada olarak keyifli vakit geçirdiğimiz arkadaşlarımıza.. ÇOK ÇOK TEŞEKKÜR..

Mangal başında yapılan sohbetler de çok keyifli oluyor doğrusu.  Bir taraftan mis gibi pişen etlerin, közlenen soğan-sarımsağın-biberin kokusu, bir taraftan elde tabak mangala sabitlenmiş bekleyen ahali, bir taraftan içeriden hafif hafif gelen müzik sesi, dışarıdan gelen kuş sesleri; akşam saatlerinde yağan ılık yaz yağmuru, kahkahalar, espriler… Mangal üzerine içilen mis gibi bir bardak çay… (Her ne kadar mangal üstü türk kahvesi benim favorim olsa da, son bir kaç mangal olayına girdiğimiz evde türk kahvesi sıkıntısı yaşadığımızdan çay içiyoruz ayşegül sultan’la..)

Bu hafta sonu da güzel şeyler oldu bir sürü, yukarıda bahsettiğim mangal başı muhabbetleri gibi.. Bunlardan başka;

* Önemsediğim bir sunumun slaytlarını hazırlama işini tamamladım, üzerimden yük kalktı bayağı.

* Cumartesi günü, erken saatlerde Hacettepe Beyaz Ev Sosyal Tesisleri’nin havuzuna gittik. Uznca bir süre havuz keyfi yaptık.. Hava çok sıcaktı, şemsiye altından pek çıkamadık..

* Havuza giderken, uzun zamandır göremediğim bir arkadaşımı gördüm.. Sevindim:))

* Sonunda G.O.R.A filmini seyredebildim!! (Biliyorum, biraz geç oldu ama..) Bu arada ben gülmekten koltuktan falan düşmedim, acaba bende mi bir terslik var diye de düşünmedim değil!

* Aydın Bodrum’dan, Kaan istanbul’dan geldi Cumartesi gecesi.. İkisini de aynı ortamda görmek beni çok mutlu etti:)

* Uzun zamandır etmediğim kadar hareket ettim Cumartesi gecesi: Dans ettim!

Güzel şeylerin dışında, bu hafta biraz keyfimi kaçıran şeyler de oldu. Burada çok olumsuz şeylerden, beni mutsuz eden şeylerden pek bahsetmemeye çalışıyorum. Böyle bir durumla karşılaştığımda da kendi kendime, burada paylaşmaya çalıştığım “olumlu olma-pozitif olma” argümanlarını kullanıyorum sıkça.. Ama, insanız!

*Kırgınlığım var biraz.. İnce düşünülmesini beklediğim durumlarda insanlar akıllarına eseni yapmayı sürdürüyorlarsa, yaptıklarının hatalı bir davranış olduğunu kabul ettikleri halde karşılarındakine üstün çıkmak için direniyorlarsa bu beni mutsuz ediyor!

*Çok fazla içki içtim Cumartesi gecesi ve bu sebeple tüm Pazar günümü zindan ettim kendime.. Bu içki içme işini  abartarak -arada da olsa- yapmak, beni rahatsız ediyor biraz!

*Aydın dönüyor Amerika’ya, dün akşam İstanbul’a geçti.. Çok az vakit geçirebildim arkadaşımla, bu da beni üzdü biraz!

*Gitmeme az kaldığı için içimde garip bir sıkıntı var.. Nedenini bilememek, teşhis koyamamak beni daha da geriyor!

Ve son olarak… Cuma günkü yazıma karşılık duygularını yazarak ya da söyleyerek  benimle paylaşan herkese teşekkür ederim. Paylaşmayanlardan da eminim bir iki şey geçiren vardır aklından.. Bir arkadaşım sayfamı dikkatle ve keyifle takip ettiğini, ama  ” mutlu bir aile tablosu” çizdiğini düşündüğünden aile dışındaki biri olarak buraya yorum yazarak müdahale etmek istemediğini belirtmişti. Biraz öyle olmuş sahiden.. Ama her zaman aileye yeni üyeler katılabilir.. Belki böylece daha da zenginleşiriz:))

Güzel bir hafta olsun!