Gözlerimi kapadım..

Beni mutlu eden günleri düşündüm..  Çocukluğumu, annemin babamı akşamları iş gelişi kapının önünde süslü püslü, pür makyaj dudaklarından öperek karşılamasını.. Bu fotoğraf gözümün önünden hiç gitmeyecek sanırım. Televizyonda seyrettiğim filmlerin dışında ilk defa dudaklarından öpüşen bir çift! Hem de yanıbaşımda.. Bu sahnenin beni ne kadar mutlu ettiğini düşündüm..

Akşam yemeklerimizi düşündüm.. Annemin elleriyle özene bezene hazırladığı bibirinden güzel yemekleri sofraya bir sanatçı edasıyla nasıl yerleştirdiğini… Beyaz porselen tabaklarımızı, bazen masaya konmuş içi çiçek dolu bir vazoyu, üzerlerinde maydonozlarıyla her tabağa özenle kalıplarla şekillendirilerek yerleştirilmiş pirinç pilavını..

…

Ailenin hayatta sahip olunan -her ne olursa olsun, aranızda her ne geçerse geçsin- en değerli şey olduğunu düşündüm.. Babamı, annemi, ufaklığımı ne kadar özlediğimi.. BİZ’i.. BİZ’ken ne kadar mutlu olduğumuzu..

BEN’ken de mutluyum, ve ONLAR’ken de mutlular ama.. (Hatta hep mutlu olsunlar, hep mutlu olayım ama..)

Ailenize sarılın.. Onlar sizi bıraksa da sakın siz onları bırakmayın.. Bu hayata gelmenin bir bedeli varsa eğer, bu bedel her zaman ailenize karşı taşıdığınız sorumluluk duygusu ve bunun üzerinizde olan ağırlığı olabilir ancak!

                                                                                                                                                             02.03.2006 / 15:50