Bana Ne lazım?

Yeşillenmiş bahçemde çıplak ayaklarım…

Serinlik ve hafif nem hissediyorum yere bastıkça ayaklarımın altından başlayıp vücuduma doğru sinsice yayılan. Sabahın çok erken saati, kimseler uyanmamış daha çevre apartmanlarda, her yer karanlık. Kediler bile mırıl mırıl uyuyorlar duvarın bir köşesinde birbirlerine sokulmuş bir halde. Karşı komşumun penceresi açık kalmış geceden. Dün gece çok gürültülü bir parti veriyordu zira. Evde sigara içirtmediğinden sigara tiryakileri nöbetleşe pencere önünde çektikleri derin nefesleri dışarıya üfürdüler uzunca bir süre. En azından ben penceredeki son kişiyi gördüğümde saat 02:00 miydi, neydi?

Uyuyamadım yani. Günlerdir uyuyamıyorum zaten. Kendime kızıyorum bazen, diyorum ki “Niye sen de Sezen Aksu gibi günde 3-4 saatlik uyku ile yaşamayı öğrenemiyorsun ki?” Yani ben değil miyim her zaman uykuda geçirilen saatlere acıyan, bunu bir zaman kaybı olarak gören ve elinde upuzun maddelerle dolu YAŞANACAKLAR-YAPILACAKLAR Listesi; bir listeye bir aynadaki suretine bakan zaman zaman? Niye peki 2 gün üst üste 4 saatlik uyku ile başlayınca güne, yumruk yemiş boksor misali bir türlü gardımı toparlayıp, düştüğüm yerden kalkamıyorum? Eh hadi kalktık diyelim, niye çıplak ayaklarımla üzerine kırağı düşmüş, nemli bahçemde kalakalmışım anlamsız ve yorgun gözlerle bakıyorum sağıma soluma? Kafamda uçuşan yıldızlar misali bin türlü şey!

Capcanlı olmam lazım benim halbuki. Yüzümün hep gülümsemesi lazım; hep kahkahalar atmam, göz kenarlarımdaki mutluluk çizgilerini azdırmam lazım. Sabahları kahvaltı ederek güne başlamam, taze sıkılmış portakal suyu içmem lazım bol bol.. Kahveyi azaltmam, ne bileyim, o bir türlü içemediğim yeşil çaylardan denemem lazım.. Daha çok spor yapmam, aramadığım arkadaşlarımı, babamı daha sık aramam lazım. Daha çok şarkı söylemem, daha az üzülmem, karşı komşum yaşlı teyzenin kapısını daha sık tıklatmam lazım. Daha az üzülmem için yaşantımdaki olumsuzluklara; olumsuzluk olarak adlandırdıklarıma, daha duyarlı olmam lazım insanlara ve çevreme, daha az katı kalpli, daha gönlü bol olmam lazım! Ne bileyim ben, affedebilmeyi öğrenmem, kısasa kısas yapmamam, sesimi yükseltmeden konuşmayı başarabilmem ve ne olursa olsun “Teşekkür Ederim” diyebilmem lazım bana bas bas bağıran telefondaki uygarlıktan nasibini almamış kadına… Ona inat, kendime inat!

Bazen serin bir sabah, ufacık bahçede birkaç dakika bile hayatının film şeridi olarak gözünün önünden geçmesine yeter bence. Bunun için ciddi tehlikelerle karşı karşıya gelmen, “Son Durak” a birkaç saniye kalmasına hiç gerek yok! Acıttı mı canını bir şeyler, alamadın mı nefes göğsünden derin derin, bir ses duydun mu seni derinden yaralayan; belki minik bir kedi yavrusu çukura düşmüş, bir tekerlek altında kalmış; ya da bir sevdiğin umutsuz, mutsuz, çaresiz ağlaya durmuş telefonda. İşte o zaman alır seni bir telaş, binbir hezeynla çığlık çığlığa bir şeyler yapabilme, bir şeyleri yoluna koyabilme gücü diler tanrıdan ve gardını hiç düşürmeme gücü istersin evrenden, kainattan… Gözlerini kocaman açabilmek, yere; ıslak çimenlere sağlam basabilmek, başını yukarıda dik tutarak meydan okuyabilmek istersin, tam da bir şarkıda söylendiği gibi, hayata!

HAYATA!

“Şerefe” der gibi.. Yapmayı en sevdiğim o şey gibi..

Ben.. 09 Mayıs 2006

**Bahçe, benim.. Gökkuşağı da tabi:)) **

” Gerçek yolcu, sadece gidebilmek için gidendir…”

Baudlaire

…

Yalnızlık eşittir karanlık.

Yalnızım ve karanlık gece ile başbaşayım. Zifir zindan ortalık, sokaklar ıssız, sokaklar lambalardan yayılan cılız ışık demetleri altında geniş, kocaman… Tek başıma o koca karanlığın içinde yürüyorum; nereye gittiğimi bilmeden, nereden yola çıktığımı, başlangıcımı unutmuş bir halde ellerim bomboş, bir “hiç” tutuyorum avuçlarımda sıkı sıkı, ama başım dik yürüyorum, hafif ve esrarengiz bir gülümseme ile suratımda.

Neyim ben, bir yolcu mu?

Kaç defa çıktım böyle karanlık akşamlarda böyle uzun yollara? Kaç defa böyle kaybolma andı içtim bu sessiz karanlıklarda kendi kendime? Ne aradım aslında ben? Gökte bir yıldız takip edecek, ay ışığının dans eden silueti, bir iz belki yolda; çamurlu tekerleklerin bıraktığı, bir şehir ışıl ışıl ya da bir durak üzerinde “ORAYA” yazan… “Hiç” birşey ya da “hiç” kimse?..

Aitlik aradım çoğu zaman ben dillendiremediğim, kimselere söylemeye; yüksek sesle duymaya cesaret edemediğim, bu sebeple kimselerle paylaşamadığım, bilinmezliğin getirdiği bir korkunun eşlik ettiği bir aitlik aradım. Kalarak bulamazdım, ben de hep gittim. UZAKLARA. Bana, aradığım hep uzaklardaymış gibi gelirdi çünkü. Çünkü kaldığım yerde gördüklerim korkuturdu beni, ben de yola çıkmayı tercih ettim o korkularımdan kurtulmak için. Tatmadığımı tadarsam, hiç dokunmadığıma dokunursam, işitmediklerimi duyarsam, daha önce hiç koklamadığım çiçekler bulur koklarsam kokukularımı terk etmeye değer bir şey bulabilirim sandım.

Ne aradımsa hep bulamadım. Parçalar darmadağın saçılmış bilimum yerlerde, toplayıp geliyorum birleştirmek için, nafile! Parçalar biraraya gelmemek için çaba içindeler, sanki eş kutuplar misali birbirlerine yaklaştırıldıklarında son hızla aksi yönlere dağılıyorlar, birbirlerini bir türlü tamamlayamıyorlar. Hiç bitiremediğim puzzle’lar gibiler. Sanki birleşirlerse, tamam olurlarsa, aradığımı bulursam yani karanlık da anlamını yitirecek, aitlik de. Yola çıkmanın da anlamı kalmayacak o zaman. O zaman adım atamayacak, atılmayan adımlarla yürüyemeyecek, yürüyemezsem ilerliyemeyecek, ve dahi ilerliyemeyeceksem de gitmiş olmayacağım.

Olmaz ki! Ama ben kalarak başımı dik tutamam ki..!

Dilara

Mayıs 2006