Küçük kız çocukları gibiyimdir ben bazen. Bir süslü, şımarık böyle, bir hop hop yerinde duramayan. Deli dolu, komik.

Ya da kocaman sorumluluk sahibi her kadın gibi böyle bir ağlak, bir -gereksiz- endişeli, pireleri DEV yapan, çokca kızgın. (Hayata, kocaya, çocuğa, patrona, sokaktaki adama, dolmuştaki şöföre..)

Hem pireleri DEV yaparım, hem ufacık şeylerden KOCAMAN mutluluklar yaratırım kendime. Bir demet kır papatyasından taç yapar, eve gelen çelenklere burun kıvırırım! Salaş balıkçıda 2 duble rakıyı Bebek Balıkçısı’nda en lüks balık ızgaraya tercih ederim.

Optimistin allahıyım, ama bazen en pessimistlerle bile boyuma posuma bakmadan yarışırım!

Sevecen, sakin, hani DERVİŞ ya da PEYGAMBER denen insanları bile çileden çıkarabilir, boğabilir; en gergin, sert ve asabi insanları anında yatıştırabilirm. Prozac gibiyimdir bazen:)

Biraz renkliyim sanırım ben. Şimdi yukarıdaki anlattıklarıma bakınca. Böyle siyahlar, sarılar, kırmızlar, pembeler geldi gözümün önüne.

Deli dolu ruhuma bazen “dur” demek çok zor oluyor, alıp başını gitmek isteyince böyle “şşşttt, sakin ol” demem lazım geliyor. İçimde fırtınalar koparken, sakin bir Ölüdeniz edasıyla arz-ı endam etmem, Dev’lerle boğuşurken Pamuk Prenses masumluğunda gülümsemem, kirpiklerimi hızlı hızlı kırpıştırarak elim belimde kırıtmam gerekiyor. “Her şey Yolunda Anne” demem gerekiyor bazen aslında yolunda gitmese de bir şeyler.

En önemlisi ise zamanla artık tüm bu lazım gelenleri benimsemiş, bir özümsemiş, başka alternatifler olamayacağını artık daha bir kabul ederek YAŞIYOR buluyorum kendimi. “Daha iyiye gidebilirim, iyiye götürebilirim hayatımı bu mevcut dönence içinde” diye telkinlerde bulunuyorum kendime de, anneme de!

Bildiğim tek şey yaşamıma sıkı sıkıya bağlı olduğum. Kendi rızamla buradan ayrılmak niyetinde değilim, her ne kadar üniversitede bunu düşünmüş olsam bile! (Ah Durkheim ah! Neydi o dersimizin konusu kitabının adı: Suicide mıydı??)

Sanıyorum ki bana benzeyen bir sürü kadın var bu dünyada. Bu bizim tipimizdeki kadınlara ya “Zor Kadın” deniyor, ya da DELİ:)

Hayatımı paylaştığım adam bana “KOMİKSİN SEN!” diyor. Böyle rollercoaster gibiymişim. “Seninle hayatın ne getireceği hiç belli olmuyor, hiç sıkılmayacağız sanırım” diyor. Geçenlerde “5 tane çocuk yapacağız, hepsi de süper olacaklar” dedi. Ama sadece “gözleri ve dudakları sana benzesin” demeyi de ihmal etmedi:(

Bu söylemden acaba nasıl bir çıkarım yapmam gerekiyor dersiniz? Hangi ben olarak ele alsam acaba bu cevabı: Optimist pamuk prenses olarak mı yoksa pessimist deli kadın olarak mı:)

Ben ki sıcak havaları severim. El insaf be anacım..

Eskiden İstanbul’da Büyükçekmece ve Küçükçekmece Askeri Kampları’nda yazlarımızı geçirirdik. Yaşım 10-13 arasında değişiyor o yıllar. Mütemadiyen sabah kahvaltısı sonrası soluğu plajda alıyoruz annemle. Annem de ben de -ki anasının kızıyım- bir güzel güneş yağları, sütleri ne bulursak sürünüp yatıyoruz plaj havlularımızın üzerine 1.68. (Zira anne kuşum da ben de o yıllar aynı boylardayız.) Denize de giriyoruz çokca, ama güneş altında birer marsığa dönene kadar yatmaktayız daha çok. Simsiyah olduğum zamanlarım oldu yani benim şimdinin aksine. Okula döndüğümüzde yarıştırırdık kim daha çok yanmış bu yaz diye. Hiç mahçup olmadım evelallah okul arkadaşlarıma:)

Antalya maceraları da aynı şekilde gelişti: Bu defa Konyaaltı Plajı mekanımız oldu. Yaşım 17 civarı, 2 numara ufaklığım Tuna Can daha bir yaşında bile değil!Cümbür cemaat Konyaaltı Plajına gidiyoruz sabah erkenden, hatta kahvaltıyı falan orada yapıyoruz. O kadar tahammülsüzüz güneşle geç buluşmaya. Tuna Can kucağımda, biz sudayız. Çocuk yürümeden yüzmeyi, ilkokula başlamadan benim en taptığım stil olan kelebek yüzmeyi öğrendi! Her daim bronz dolaşırdım, pek de gurur duyardım. İlk sevgilimi de o yıl yaz aylarının başında o plajda tavlamıştım:) Saçlarım belimde upuzun böyle, renkleri güneşten açılmış yer yer açık kumral, kulakta kocaman halka küpeler (Hala hastayım halka küpe olayına ben..), bronz ten.. Yabancılar yanıma gelip benimle İspanyolca konuşmaya başlarlardı İspanyol zannedip beni.. Zaten şu hayatta en çok İspanyol, Yunanlı, Arap:) en az da Türk kızına benzetildim!!

Yaşım 25 oldu, bundan yaklaşık 8-9 yıl kadar önceydi:) Güneşle buluşuyorum, amma velakin fazla kalamıyorum altında! Bir fena oluyorum böyle nefes falan alamıyorum. Resmen etimi kesiyor bu güneş ışınları.. Sonra hadi deyip bir gayretle biraz altında kalma süremi uzatmaya zorluyorum kendimi, olmuyor zira önce ayaklarımın üzeri, bacak içlerim, sonra göğsümün arası, göbeğim böyle kırmızı, gittikçe kabaran noktalar tarafından istila edilmeye başlanıyor! Kaşındıkça kaşınıyor üzüyor beni güneşin altında vücudum! Doktorda alıyorum soluğu, diyor ki “Güneşe alerjiniz var hanımefendi”. Ne, nasıl yani? Yıllardır öyle sere serpe yatıp güneşlenmişiz en iyi yakan faktörlü güneş kremleriyle bişeycikler olmamış, şimdi ne oluyor ki acaba vücuduma? Niye bu reaksiyon böyle aniden?

…

Şimdilerde güneş kremim yok! Koruma faktörü 50+ olanı vücuduma, 100+ olanını (Abartmıyorum, hakkaten var böylesi) yüzüme kullandığım 2 adet güneşten koruma kremim var! Güneşlenmiyorum yıllardır havlunun üzerinde serilerek. Denize girdiğimde ne görüyorsa vücut o kadar! Ama nefes alamamaya, terlemeye, bunalmaya, buzz gibi içeceklere sarılmaya devam ediyorum. Misal, geçen gün evde 2 litrelik çalkala ayran mı ne var Sütaş’ın o bitti mesela yemek saatine kadar! Evimizde şimdi böyle tam Güney cephede mi? Yanıyoruz ki ne yanıyoruz. Yerler, duvarlar her yer sıcak. Klima alsak mı ne yapsak hey allahım derken, dün 365deki MMM  Migros’a alışverişe gittiğimizde sebze-meyvanın yanına bir de kocaman bir vantilatör alarak olayı noktaladık. Gece mis gibi geçti. Şimdilik kurtardı bizi sanırım.

Ben ki sıcak havaları severim. Yağdır Mevlam Su diye kalkıyorum her sabah!

** Allah rızası için benim şu banner işime bir el atanınız olur mu yahu? Photoshop’tan sıfır çeken bir kadınım, bir halt edemiyorum. Eli yüzü düzgün bir banner yapanın kırk gün ayranı benden:) Öyle demeyin, bu sıcaklarda acayip makbule geçiyor. **

Anne kuşum, kardeşlerim, babam..

Antalya’ya yolcuyum bu akşam ben. Uzun, çok uzun olmuş gitmeyeli Antalya’ya. Kepez’den otobüsle aşağıya inerken denizi ilk gördüğümde yüzüme bir gülümseme yerleştirmeyeli.. Kardeşimle ve bıcırık hatunu ile koyun koyuna oturmayalı.. Anne kuşumla dedikodu yapmayalı.. Çok olmuş babamla sohbet etmeyeli karşılıklı.. Kaleiçi’nde dolaşmayalı.. Yat Limanı’na tepeden bakan Tophane Çay Bahçesi’nde bir demli çay içmeyeli:)

Bu defa gidişimde biraz süprizler de olacak:

Sadece ailemi görmeyeceğim misal, büyük bir ihtimalle 2 blog dostumla daha tanışacağım. Birinin daha haberi yok gerçi:)

Bir de hafta sonu Sevgili‘mle buluşacağım kendisini bizimkilerle buluşturmak için:)

Keyifli, Olimpiyat seyriyle dolu dolu, az hüzünlü, barış içinde bir hafta diliyorum..