Bu aralar yine bloglar arası ebeleme-sobeleme hareketinde “Ne Kadar Sanalsınız?” konusu gündemdeydi.. Ben, geç bile kaldım sobelenmek için:(( Sağolsun Duygu bu işi seve seve yapmış geçen gün!

Bakalım sorulara şöyle bir…

1)Günde ortalam kaç saat internettesiniz?

İşe geldiğim andan, işi terk eylediğim ana kadar geçen süre zarfında otomatikman online’ım. Bu arada sadece günlük takip ettiğim bloglara ya da kendi bloğuma ayırdığım zaman sabahları 1 saat kadar sürüyor. Akşamları da Amerika’daki arkadaşım canımın içi Aydın’cımla konuşmak için online oluyorum 1-1,5 saat kadar.

2) Herhangi bir messenger kullanıyor musunuz?

Evet.Hotmail Messenger’ı çok kullanıyorum.

3) Kaç tane e-mail adresiniz var?

İlk mail adresim Hotmail’dendi. Sonra Yahoo’dan aldım. İş için kullandığım Hacettepe accountum var. Bir de son olarak Gmail aldım.. En çok Hacettepe’yi ve hotmail’i kullanıyorum.

4) Sizinle bütünleşen bir nickname’iniz var mı?

Dilayra. 1998 yılından beri kullanıyorum. Herkes adımın Dilara değil, Dilayra olduğunu sanıyor zaten..

5) İnternet ortamında tanışıp, gerçek hayatta pekişen arkadaşlıklarınız var mı?

Yıllardır internet ortamında bir çok konuda rahatça sohbet edebildiğim, buna rağmen hiç tanışmadığım 1-2 arkadaşım var. Bir de “aşkım” var..

6) İnternetten alış-veriş yapar mısnız?

Çok sık olmasa da evet. Bir dönem İdefixée’den bol bol kahve ve kitap siparişi verirdim. Şimdilerde Amazon’dan daha sık bir şeyler alıyorum. Aldıklarım kitap, CD ve kahve dışında birşey olmadı şimdiye kadar.

7) Ya internet olmasaydı…..?

Canımın içi Aydın’cımla aramızda kıtalar varken haberleşemezdik… Portakal ağacı ve Hatice ile tanışamaz, Jen Gray‘den haberdar olamaz, bu sayede kendi weblog’um olsun diye düşünmezdim. Pino ile tanışamaz ve ondan JTB için logo tasarımı yapmasını isteyemez, Arda veya Deniz hastalandıklarında sağlıkları için dua edemezdim.. Çektiğim fotoğrafları internet ortamında Güney Amerika’dan, Japonya’ya kadar bir sürü değişik milletten insan ile paylaşamaz, onların çektiği güzelim fotoğraflara ulaşamazdım.. Hindistan Cevizleri‘ni günbe gün takip edemez, Zeynep‘in hikayelerini okuyamaz, “Minnesota Üniversitesi’de nerdeymiş ohhoooo” demeden master yapmak için bu yaştan sonra rahatımı bozamazdım. Dünya kadar bilgiye ulaşamaz, gözümü bu kadar açamaz ve kendimi bu kadar geliştiremezdim belki de.. Bu aralar benim için en önemlisi ise “aşkım”la tanışamazdım..!

Olduk mu 31?  Olduk vallaha… Şaka gibi.. Annem bu yaştayken ben 11 yaşında  bir genç kızdım. Bilmem anlatabiliyor muyum derdimi:))

Ayrıca dün de sevgili Umut Lale’nin doğum günüydü. Şehir dışında olduğumdan dolayı dünü ona ayıramadım:(( İyi ki doğdun şeker kız çocuğu:)

** Kar yağmaya başladı saat 10:00 itibariyle.. Geçen yılda tam doğum günümde yağmıştı ve ben demiştim ki “umarım beyaz bir sayfa açılacak bu yıl hayatımda”.. Öyle de oldu. Bu yıl yine mi aynısı olacak dersiniz?? Ne güzel, ne güzel:)) **

** Sevgili Pınar, ona yaptığım ısrarlar sonucunda beni kırmayarak Journey To Blue için bir logo tasarlamıştı.. Bugün artık bu logo ile JTB’ya açılacaksınız:)) Teşekkür ederim Pınar…..

Yine Antalya… Ama bu defa gitme sebebim iş.! Antalya’da -artık bizim iş toplantılarımızın gelenekselleşen otelinde- 2,5 günlük bir programımız var.  Pazar akşam saatlerinde evimde olacağım inşallah.

Yol uzun, bu defa otobüs ile gidiyoruz ekipçe. Bu sebeple Aralık 8 tarihinde burada, Amerika’dan (Minnesota Üniversitesi’nden) gelecek olan Vernon ve Mary Jane‘a yapmam gereken “Regional Presentation”a hazırlanmam için bayağı bir vaktim olacak. Yolda çalışmayı seviyorum. Yapacağım sunumun konusu “The Role of the Executive”. Hastanedeki sorumluluk alanlarım, görevim, benim kendimi ve beraber çalıştığım kişilerin beni yöneticiliğim konusunda nasıl gördüklerini, bunların kıyaslamasını ve ileride yapmak istediklerimle olmak istediğim yer hakkında 20 dakikalık bir sunum olacak bu. İçerik olarak herşey kafamda hazır. Zaten görev tanımlarımız, sorumluluk alanlarımız falan belli bir şekilde çalışıyoruz burada. (Bundan 4 yıl önce bunların hiç biri yoktu. Hastanelerimizde başlattığımız “Sürekli Kurumsal Gelişim Projesi” ile beraber tüm görev tanımlarımız yazılı ve belirgin hale getirildi.) Beraber çalıştığım kişilerin beni nasıl değerlendirdiklerine ilişkin olarak da, geçtiğimiz ay gönderdiğim ödevimin içerisinde bir takım tekniklerden ve testlerden faydalanarak hazırlamış olduğum bir değerlendirme vardı. Ondan alıntılar kullanmayı düşünüyorum. Güzel bir sunum olması benim için çok önemli, zira Genel Direktörümüz, Koordinatörüm ve bir çok çalışma arkadaşım da dinleyici olarak bu sunumda bulunacaklar.

İşte böyle.. Ben yarın yola çıkıyorum. Güzel bir hafta sonu  geçirin. Ankara’lılar için Jazz Festivali’ni takip etmelerini önerebilirim. Bir de sevdiğiniz insanların yakınlarında olmaya gayret edin. Sarılın, öpün, arayın onları.. Yarın Sevgili çalışma arkadaşım Kemal’in doğum günü. Yolda beraber olacağız, ama şimdiden “Mutlu Yıllar Kemal” diyorum buradan kendisine..