TDK‘nın sayfasından baktığınızda iki anlamı varmış “Macera”nın:

1) Baştan geçen ilginç olay veya olaylar zinciri, serüven, sergüzeşt, avantür.

2) (mecaz)  Olmayacakmış gibi görünen iş.

Şimdi buradan bakınca bana daha çok 2. anlamına doğru gidiyoruz gibi geliyor.

20 Eylül’de 1 haftalık yıllık iznimden son kalan kısmı geçirmek üzere bir seyahate çıkıyoruz. Destinasyon Marmaris. Neden Marmaris? Çünkü yıllardan beridir hayalini kurduğum ve ölmeden önce bir defa yapayım bari dediğim bir etkinliği gerçekleştirmek üzere oradan yola çıkıyor TEKNEMİZ:) Daha önce şurada bir miktar çıtlatmışım: 8 kişilik bir Gulet tekne ile 6 kişi Marmaris’ten yola çıkmayı planlıyoruz 21’i Pazar sabahı. Buraya kadar iyi gibi. Fakat 2 şey var ki, söz konusu duruma ulaşmayı ve tamamlamayı biraz şaibeli bir hale getiriyor:

1. şey; Diğer 4 arkadaşımızın arabaları ile gideceği Marmaris’e bizim motorsiklet ile gidecek olmamız!

Malum, havalar bir anda şiddetli bir şekilde soğuyuverdi. Dün gece tenis topu kadar dolu taneleri ardından, pırıl pırıl ortamı aydınlatarak çakan şimşekler eşliğinde sağnak yağmurlara şahit oldu Ankara. Şimdi eğer bu yağmur ortamı devam ederse Cumartesi günü, bizim Ankara-Marmaris güzergahımız üzerinden hedefe ulaşım şansımız ne olacak?

2. şey ise; Diyelim vardık kazasız belasız ve kuru bir şekilde.. Tekne ile Perşembe’ye kadar 4 gün boyunca nice olacak halimiz? Yani biz tüm tatili güverte üzerinde bir şort bir t-shirt ile geçirmeyi ve bendeniz de bir miktar -artık- bronzlaşmayı beklerken, acaba kamaralarda mahsur mu kalacağız gece-gündüz? Nasıl tamamlanacak o tatil?

O açıdan “Macera”nın hangi tanımı bize uyacak çok merak etmekteyim.

Diyelim ki o bir hafta tamamlandı güllük gülistanlık. Güzel olur tabi. Ama bizim bu tatil mi “Macera”mı henüz belli olmayan yolculuğumuzun birde 2. bölümü olacak. Yani Marmaris’te tekneden inip Dalyan, Kelebekler Vadisi, Datça, Bodrum, Kuşadası, Selçuk ve en nihayetinde aile yanı konaklama noktamız Seferihisar’a gitme planlarımız vardı. Ya o hafta havanın bozacağı tutarsa? İşte tüm bu “ya” veya “yoksa” ile başlayan cümlelerle bir miktar bunalmaktayım.

..

Dün akşam Sevgilim‘e montun çok kirlenmiş şunu yola çıkmadan önce temizletseydik dedim. Nasılsa yağmurlarla karşılaşacağımızdan da emin bir halde, “Motorcu adamın montu kirli olur” dedi! Kıdemli motorsiklet kullananlar öyle zırp pırt temizletmezlermiş montlarını! E dedim benimki pırıl pırıl. İşte dedi, bu tatilde sende gerçek bir motorcu olabilecek misin göreceğiz!

İmdat!

Çok teşekkür ederim sevgili Meltem, a.ka. Crebro:)

Hayalimdeki header’ı bana tasarladığın, bir güzel boyayıp böyle mavilerle içimi açtığın için.

İstediğim gibi, bakanın gözünü gönlünü açan bir çalışma olduğunu düşünüyor ve bu sayede başlayan tanışıklığımızın daim olmasını diliyorum.

Sevgiler,

Dilara

Yüreğim büyüyor, kocaman oluyor bazen. Kah korkudan, endişeden; kah neş’eden, keyiften.. Atım hızı artıyor, kulaklarımda duymaya başlıyorum bu hızlı hızlı atan yüreğimin çarpıntısını. Göğüs kafesim açılıverecek, içinden bir çift kanat takmış olduğu halde süzülen bir yürek çıkacakmış gibi oluyor. Niye bilmiyorum, ama benim yüreğimin rengi “mavi” bu arada. Kanatları da beyaz, incecik tüyden. Boynunda da gümüş, ışıl ışıl bir zinciri var, zincirin ucunda da bir melek. Meleğin başının üzerinde o bildiğimiz harelerden var ve gülümsüyor yüreğimin meleği.

Kocaman gülümsüyor.

Yüreğim endişe de etse, korksa da çok; ya da neş’e içinde kıpırdansa ya da keyiften azıcık sarhoş da olsa o melek hep gülümsüyor. Yüreğim hızlı hızlı kanat da çırpsa korkmuyor hiç düşerim felan diye. Rahat görünüyor yüreğimin boynunda,

zira o bir melek ne de olsa.

Yüreğiminki kadar değilse bile kendi kanatları var. Kendi kanatları ile de uçabilir istese eğer. Ama o yüreğime yakın olmayı seçmiş, kendi kanatlarıyla uçmayı düşünmüyormuş.

Öyle söyledi dün gece bana:)

Dedi ki:

“Sen de benim gibi sürekli gülümse artık lütfen. Korkacak, endişe edecek hiçbir şey yok! Olsa, bak ben kalır mıydım yüreğinin yanıbaşında? Tehdit etse bir şeyler beni, altından kalkamayacağım yükler yüklenecek olsa üzerime, şimdiden düşünmek zorunda kalacağım cevaplarını, bin türlü soru olsa aklıma geliveren.. Kalır mıydım sanıyorsun? Kurtarmak için canımı uçup gidemez miyim uzaklara, başka başka yürekler, kanatlı yürekler bulamaz mıyım sanıyorsun? Bulurdum elbet. Mavi olmasa da kan kırmızı yürekler bulurdum. Simsiyah yürekler bulurdum. Ama güven bana işte,

dediğime güven sen.

Kafanda dolaşmasına izin verme korkularının, endişe etme fazla öyle önüne çıkan yeni problemlerden. Herşey çok güzel olacak bak. Biliyorum da gülümsüyorum kocaman. Bana güven sen.

Bana güven.” dedi.

………

Güvenmek istiyorum.

Mavirenklikanatlıyüreğiminboynundakocamangülümseyenbaşıharelimeleğiminsözlerine.

Küçük kız çocukları gibiyimdir ben bazen. Bir süslü, şımarık böyle, bir hop hop yerinde duramayan. Deli dolu, komik.

Ya da kocaman sorumluluk sahibi her kadın gibi böyle bir ağlak, bir -gereksiz- endişeli, pireleri DEV yapan, çokca kızgın. (Hayata, kocaya, çocuğa, patrona, sokaktaki adama, dolmuştaki şöföre..)

Hem pireleri DEV yaparım, hem ufacık şeylerden KOCAMAN mutluluklar yaratırım kendime. Bir demet kır papatyasından taç yapar, eve gelen çelenklere burun kıvırırım! Salaş balıkçıda 2 duble rakıyı Bebek Balıkçısı’nda en lüks balık ızgaraya tercih ederim.

Optimistin allahıyım, ama bazen en pessimistlerle bile boyuma posuma bakmadan yarışırım!

Sevecen, sakin, hani DERVİŞ ya da PEYGAMBER denen insanları bile çileden çıkarabilir, boğabilir; en gergin, sert ve asabi insanları anında yatıştırabilirm. Prozac gibiyimdir bazen:)

Biraz renkliyim sanırım ben. Şimdi yukarıdaki anlattıklarıma bakınca. Böyle siyahlar, sarılar, kırmızlar, pembeler geldi gözümün önüne.

Deli dolu ruhuma bazen “dur” demek çok zor oluyor, alıp başını gitmek isteyince böyle “şşşttt, sakin ol” demem lazım geliyor. İçimde fırtınalar koparken, sakin bir Ölüdeniz edasıyla arz-ı endam etmem, Dev’lerle boğuşurken Pamuk Prenses masumluğunda gülümsemem, kirpiklerimi hızlı hızlı kırpıştırarak elim belimde kırıtmam gerekiyor. “Her şey Yolunda Anne” demem gerekiyor bazen aslında yolunda gitmese de bir şeyler.

En önemlisi ise zamanla artık tüm bu lazım gelenleri benimsemiş, bir özümsemiş, başka alternatifler olamayacağını artık daha bir kabul ederek YAŞIYOR buluyorum kendimi. “Daha iyiye gidebilirim, iyiye götürebilirim hayatımı bu mevcut dönence içinde” diye telkinlerde bulunuyorum kendime de, anneme de!

Bildiğim tek şey yaşamıma sıkı sıkıya bağlı olduğum. Kendi rızamla buradan ayrılmak niyetinde değilim, her ne kadar üniversitede bunu düşünmüş olsam bile! (Ah Durkheim ah! Neydi o dersimizin konusu kitabının adı: Suicide mıydı??)

Sanıyorum ki bana benzeyen bir sürü kadın var bu dünyada. Bu bizim tipimizdeki kadınlara ya “Zor Kadın” deniyor, ya da DELİ:)

Hayatımı paylaştığım adam bana “KOMİKSİN SEN!” diyor. Böyle rollercoaster gibiymişim. “Seninle hayatın ne getireceği hiç belli olmuyor, hiç sıkılmayacağız sanırım” diyor. Geçenlerde “5 tane çocuk yapacağız, hepsi de süper olacaklar” dedi. Ama sadece “gözleri ve dudakları sana benzesin” demeyi de ihmal etmedi:(

Bu söylemden acaba nasıl bir çıkarım yapmam gerekiyor dersiniz? Hangi ben olarak ele alsam acaba bu cevabı: Optimist pamuk prenses olarak mı yoksa pessimist deli kadın olarak mı:)